از ساختمان پایدار تا شهر تاب آور؛ خلاء سیاست گذاری در پیوند معماری عمران و مدیریت شهری در شهرهای در حال توسعه

در دهه های اخیر مفاهیم ساختمان پایدار، معماری سبز و فناوری های نوین ساخت و ساز به طور گسترده در ادبیات مهندسی و معماری مورد توجه قرار گرفته اند. با وجود این پیشرفت ها، تجربه شهرهای در حال توسعه نشان می دهد که افزایش تعداد ساختمان های پایدار لزوما به ارتقای تاب آوری شهری منجر نشده است. بسیاری از شهرها همچنان در برابر بحران های اقلیمی، زیرساختی و اجتماعی آسیب پذیر باقی مانده اند. این پژوهش با این فرض آغاز می شود که مسئله اصلی نه یک چالش فنی بلکه ناشی از شکاف سیاست گذاری و مدیریتی میان مقیاس ساختمان و مقیاس شهر است. هدف این مقاله تحلیل این شکاف و بررسی نقش ناکافی پیوند میان معماری، مهندسی عمران و مدیریت شهری در تحقق توسعه پایدار و تاب آوری شهری است. روش تحقیق به صورت کیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسنادی و تحلیل مفهومی چارچوب های موجود در حوزه ساختمان پایدار و تاب آوری شهری انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تمرکز سیاست ها بر عملکرد فنی ساختمان ها بدون هماهنگی با برنامه ریزی شهری و مدیریت زیرساخت منجر به شکل گیری رویکردهای جزیره ای در توسعه شهری شده است. در پاسخ به این چالش، مقاله چارچوبی مفهومی پیشنهاد می دهد که پیوند میان طراحی معماری، مهندسی عمران و سیاست گذاری شهری را در سه مقیاس ساختمان، محله و شهر تقویت می کند. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای بازنگری در سیاست های توسعه شهری و حرکت از ساختمان های پایدار به شهرهای تاب آور در کشورهای در حال توسعه فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ، تاب آوری شهری ، سیاست گذاری شهری ، ساختمان پایدار ، حکمرانی شهری