تاثیر مصالح بوم آورد بر معماری پایدار با تاکید بر طراحی اقلیم محور

تحقق معماری پایدار امروزه به عنوان ضرورتی اساسی در برخورد با بحران های زیست محیطی و افزایش مصرف انرژی مطرح است. استفاده از مصالح بوم آورد و طراحی اقلیم محور دو راهبرد اساسی در این زمینه هستند. مصالح بوم آورد با ویژگی هایی چون دسترسی محلی، انرژی نهفته پایین و سازگاری با محیط طبیعی، نقش موثری در کاهش مصرف انرژی و کاهش انتشار آلاینده ها ایفا می کنند، همزمان طراحی اقلیم محور با بهره گیری از شرایط اقلیمی منطقه، می تواند عملکرد حرارتی ساختمان را بهبود بخشد و آسایش ساکنان را با حداقل انرژی تامین کند. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی، ضمن تبیین مبانی نظری، به تحلیل ویژگی های مصالح بوم آورد، مقایسه آن با مصالح صنعتی و بررسی یک نمونه معماری سنتی اقلیم محور ایران خانه های یزد می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تلفیق مصالح بوم آورد با رویکرد طراحی اقلیم محور، می تواند راهکاری کارآمد برای توسعه معماری پایدار باشد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، مصالح بوم آورد ، طراحی اقلیم محور ، عملکرد حرارتی ، معماری ایران