کاربست اقتصاد چرخشی در طراحی پایدار پارکهای بازیافت با تمرکز بر بتن بازیافتی

با گسترش بحران های زیست محیطی ناشی از مصرف بی رویه منابع اولیه و تولید انبوه پسماندهای ساختمانی بازنگری در الگوهای طراحی معماری و مصالح ساختمانی به ضرورتی اجتناب ناپذیر بدل شده است. اقتصاد گردشی به عنوان رویکردی نظام مند برای جایگزینی با مدل خطی تولید و مصرف بستری مفهومی برای طراحی پایدار فراهم می آورد. این پژوهش با هدف ترجمه مفهومی فضایی مولفه های مدل چهار بعدی اقتصاد گردشی (D۴)، به طراحی یک پارک بازیافت آموزشی اکولوژیک با تمرکز بر کاربست بتن بازیافتی به عنوان یک راهکار طراحی می پردازد. مولفه های کلیدی مدل چهارگانه اقتصاد گردشی (D۴) یعنی Decouple) جداسازی رشد از مصرف منابع)، Dematerialize کاهش ماده گرایی، Distribute توزیع و مشارکت در تولید و Design for Regeneration طراحی برای باززایی از منظر معماری تحلیل و به راهکارهایی نظیر استفاده از بتن بازیافتی، بازطراحی مصالح دورریز ساختمانی و ساخت ماژول های آموزشی تبدیل شده اند. استفاده از بتن بازیافتی نه تنها در راستای کاهش وابستگی به منابع نو و کاهش پسماند عمل می کند بلکه در ایجاد زبان معماری نوین برای فضاهای آموزشی اکولوژیک موثر است. روش تحقیق کیفی تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و تطبیق نظری کاربردی است. نتایج نشان می دهد که مدل (D۴)، به ویژه در هم افزایی با مصالح بازیافتی مانند بتن می تواند چارچوبی منسجم، قابل بومی سازی و ارزش آفرین برای طراحی فضاهای شهری در بستر اقتصاد گردشی باشد. در پایان پیشنهاداتی مانند بهره گیری از شبیه سازی دیجیتال مصالح بازیافتی، طراحی مشارکتی با جوامع محلی و اجرای پروژه های پایلوت مبتنی بر بازیافت بتن ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اقتصاد چرخشی ، بتن بازیافتی ، طراحی برای باززایی ، طراحی پایدار ، معماری اکولوژیک ، مدل چهارگانه