رابطه میان طراحی فضاهای سبز عمومی، سلامت روان و تعاملات اجتماعی در مجتمع های مسکونی بلندمرتبه با تاکید بر مفاهیم انزوای اجتماعی و عدالت فضایی

رشد شتابان شهرنشینی و گسترش مجتمع های مسکونی بلندمرتبه ساختار زیست شهری را دگرگون کرده و پیامدهایی نظیر کاهش تعاملات اجتماعی، افزایش انزوای فردی و تضعیف سلامت روان را به همراه داشته است. در این میان طراحی فضاهای سبز عمومی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی کیفیت محیطی می تواند نقشی تعیین کننده در بازتولید پیوندهای اجتماعی و ارتقای بهزیستی روانی ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان طراحی فضاهای سبز عمومی، سلامت روان و تعاملات اجتماعی در مجتمع های مسکونی بلندمرتبه با تاکید بر مفاهیم انزوای اجتماعی و عدالت فضایی انجام شده است. روش تحقیق کیفی تحلیلی بوده و با بهره گیری از تحلیل محتوای نظری، مرور نظام مند منابع و مطالعه تطبیقی سه نمونه موردی بوسکو ورتیکاله در میلان، ایتالیا، اینترلیس در سنگاپور و مجموعه اکباتان تهران انجام شده است. یافته ها نشان می دهد کیفیت دسترسی، تنوع زیستی، مقیاس انسانی، خوانایی فضایی و عدالت در توزیع فضاهای سبز به طور مستقیم بر کاهش تنش های روانی، تقویت تعاملات همسایگی و کاهش احساس انزوا اثرگذار است. همچنین نابرابری فضایی در دسترسی به طبیعت می تواند به بازتولید شکاف های اجتماعی بینجامد. پژوهش نتیجه می گیرد که ادغام اصول طراحی بیوفیلیک، عدالت فضایی و رویکردهای مشارکتی در طراحی مجتمع های بلندمرتبه می تواند چارچوبی کارآمد برای ارتقای سلامت روان و انسجام اجتماعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فضاهای سبز عمومی ، سلامت روان ، مجتمع های مسکونی بلندمرتبه ، انزوای اجتماعی ، عدالت فضایی