بررسی رویکرد نمادگرایی عدد هفت از اعداد مقدس در معماری اسلامی

نمادگرایی در طراحی معماری به عنوان زبان بی کلام نقش مهمی در انتقال مفاهیم فرهنگی مذهبی، تاریخی و اجتماعی ایفا می کند. این مقاله به بررسی جایگاه نمادگرایی در معماری اسلامی و به کارگیری نمادها در طراحی می پردازد. همچنین نمونه های شاخص از معماری ایران مورد تحلیل قرار می گیرند تا نشان داده شود چگونه معماران از عناصر نمادین برای خلق فضاهای معنادار استفاده کرده اند. این نمادها می توانند به صورت مستقیم یا انتزاعی بیان شوند و نقش مهمی در هویت بخشی به بناها و ارتباط کاربران با فضا را ایفا کنند. یکی از مولفه هایی که معماری را ماندگار می سازد و آن را از یک هنر زیبا به یک هنر کامل و ماندگار تبدیل می کند امکان بهره گیری این هنر از نمادها در آن است که معماری خود می تواند محل تولد یا بلوغ یک اثر سمبلیک نیز باشد. در این راستا پژوهش حاضر درصدد پاسخ به پرسش اصلی نمادگرایی در معماری اسلامی چه مفاهیمی را منتقل می کند؟ با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی به صورت مطالعات کتابخانه ای و اسناد و مدارک تاریخی به نقش نمادین عدد هفت به عنوان یکی از اعداد مقدس پرداخته و ریشه ی نمادین آن را به شکلی خلاصه پی می برد.

کلیدواژه ها:

نمادگرایی ، اعداد مقدس ، معماری اسلامی