تقویت قابهای بتنی با مهاربندهای واگرا با پیوند قائم و مهاربند ضربدری شکل و بررسی رفتار لرزه ای آنها تا رسیدن به سطوح عملکرد مختلف

زلزله های مخرب اخیر در سراسر جهان نشان داده است که بسیاری از ساختمان های بتن مسلح موجود اگرچه دارای مقاومت کافی در برابر بارهای ثقلی هستند اما در برابر نیروهای جانبی ناشی از زلزله عملکرد مناسبی ندارند. این ضعف عملکردی عمدتا ناشی از طراحی بر اساس آیین نامه های قدیمی، عدم رعایت اصول طراحی ظرفیتی و کیفیت نامناسب اجرا است. آهنکوب (۱۴۰۳) استفاده از سیستم های مهاربندی فولادی به عنوان یکی از روش های کارآمد مقاوم سازی لرزه ای این ساختمان ها در سال های اخیر توجه فزاینده ای را به خود جلب کرده است. هدف اصلی این پژوهش تقویت قاب های بتنی با مهاربندهای واگرا با پیوند قائم و مهاربند ضربدری شکل و بررسی رفتار لرزه ای آنها تا رسیدن به سطوح عملکرد بود تا بتوان راهنمایی های عملی برای انتخاب بهینه سیستم مقاوم سازی ارائه نمود. در این پژوهش سه قاب بتن مسلح طراحی و مدل سازی شدند و سپس دو سیستم مقاوم سازی شامل مهاربند واگرا با پیوند قائم و مهاربند ضربدری برای هر قاب طراحی و اعمال شد و پارامترهای عملکردی شامل جابجایی نسبی، طبقات سختی، انرژی جذب شده و دوران پلاستیک مقایسه گردید. نتایج نشان داد که هر دو سیستم توانستند جابجایی نسبی طبقات را به طور قابل توجهی کاهش دهند به طوری که مهاربند ضربدری کاهش بیشتری در جابجایی ها ایجاد کرد اما مهاربند واگرا انرژی بیشتری جذب نمود و شکل پذیری بالاتری نشان داد. ضریب رفتار سیستم مهاربند واگرا حدود پنج و هشت دهم در مقابل چهار و دو دهم برای مهاربند ضربدری محاسبه گردید. ارزیابی عملکرد بر اساس FEMA ۳۵۶ نشان داد که هر دو سیستم در سطوح ایمنی جانی و آستانه فروریزی عملکرد قابل قبولی داشتند.

کلیدواژه ها:

پیوند قائم ، ساختمان های بتنی ، مقاوم سازی لرزه ای ، مهاربند ضربدری ، مهاربند واگرا