زندگی در تصاویر و نوشته های دیواری پراکسیس و مانیفست هنر احساسی - مورد کاوی: شهر همدان

نگاره ها، تصاویر و خط نوشته های روی دیوار هر شهر باید تداعی کننده لایه های پنهان، معنا، مراتب آوایی، همچنین همسو با میراث ادبی باشد اما این گونه دیده نمی شود. در این کاربرد تمثیلی کمتر خصایص روایی و بصری ممتاز دیده می شود و زاویه دید نگارنده به دلایل مختلف دیده نمی شود. خط روایت گری، استی مبهم و مستندسازی در نما اتفاق نمی افتد و بیشتر، شهر مجازی است. روش تحقیق در این مبحث توصیفی تحلیلی می باشد و ماحصل مشاهدات و مراجعه میدانی عدیده می باشد که به کمک می کند تا جهت گیری ما درست تبیین شود. از نتایج کلی می توان به فقدان علائم سواد بصری متقن، نگاه هنری متمایز، رنگ حقیقی شهر اشاره کرد. در این برهم نمایی، زندگی شهری، زاویه روایت گری کمتر دیده می شود و مباحث نوستالژی مشاهده می گردد. طبیعتا وجود صحنه دراماتیک، الفبای تاثیرگذار خاص، نمای جسورانه دیده نمی شود. روش تحقیق در انجام این رویه، توصیفی تحلیلی و مراجعه حضوری می باشد و از نتایج آن می توان، به همسانی جداره های شهری، ابعاد زیباشناسی و منطق گرایی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

اسپرانتوی تصویری ، مانیفست هنر-احساسی ، پراکسیس-هنری ، صحنه دراماتیک