پیوند طبیعت و معماری نقش طراحی بیوفیلیک در ارتقای سلامت روان در ساختمانهای سبز

هر شهرنشینی شتابان و فناوری محوری عصر حاضر موجب گسست فزاینده انسان از طبیعت و تبعات منفی آن بر سلامت روان شده است این امر لزوم بازتعریف رابطه انسان و محیط مصنوع را در معماری معاصر بیش از پیش آشکار ساخته است طراحی بیوفیلیک به عنوان پاسخی به این چالش با تاکید بر پیوند ذاتی انسان و طبیعت درصدد تلفیق کیفیت های طبیعی در کالبد معماری است این پژوهش با هدف تبیین نقش طراحی بیوفیلیک در ارتقای سلامت روان و بهبود کیفیت زندگی در ساختمانهای سبز انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل مبانی نظری و مرور پیشینه مطالعاتی است که نشان میدهد مولفههایی چون تجربه مستقیم و غیر مستقیم،طبیعت به کارگیری عناصر طبیعی و تقویت حس تعلق مکانی میتوانند به کاهش استرس افزایش بهره وری و ارتقای رفاه روانی استفاده کنندگان بینجامد. یافته ها حاکی از آن است که معماری بیوفیلیک فراتر از رویکردی تزئینی به عنوان راهبردی یکپارچه قادر است سلامت روانی و عاطفی ساکنان را از طریق احیای پیوند انسان با طبیعت در فضاهای داخلی و خارجی بهبود بخشد. در نتیجه میتوان از طراحی بیوفیلیک به عنوان ابزاری موثر در خلق محیطهای پایدار و انسان محور بهره برد که همسو با نیازهای فطری بشر و الزامات توسعه پایدار است.

کلیدواژه ها:

طراحی ، بیوفیلیک ، سلامت روان ، معماری پایدار ، ساختمانهای سبز ، طبیعت گرایی