مدل سازی انتخاب پیمانکاران فرعی در صنعت ساخت با استفاده از نظریه مجموعه های فازی

این مقاله الگوریتمی مبتنی بر نظریه مجموعه های فازی را برای انتخاب بهینه پیمانکاران فرعی در پروژه های ساخت و ساز ارائه می دهد. با توجه به ماهیت غیرقطعی و ذهنی بسیاری از معیارهای موثر در فرایند انتخاب، رویکرد فازی به عنوان ابزاری کارآمد برای مدل سازی این عدم قطعیت ها به کار گرفته شده است. در این پژوهش، معیارهای اصلی ارزیابی پیمانکاران فرعی شامل زمان بندی اجرای پروژه های پیشین یا تاخیرات (T)، دانش فنی و آشنایی با روش های اجرایی (TK) و ظرفیت و تجهیزات شرکت (CS) در نظر گرفته شده است. یک پایگاه دانش فازی مبتنی بر قواعد «اگر – آنگاه» و با استفاده از توابع عضویت تعریف شده برای هر متغیر توسعه یافته است. سپس با بهره گیری از یک سیستم استنتاج فازی ارزیابی و رتبه بندی پیمانکاران انجام می شود. نتایج حاصل از یک مطالعه موردی نشان می دهد که این روش قادر است پیمانکاران را بر اساس ترکیب چندمعیاره و با در نظر گرفتن ابهامات ذاتی به طور موثر رتبه بندی نموده و گزینه بهینه را شناسایی کند. این رویکرد می تواند به عنوان یک سیستم پشتیبان تصمیم گیری در اختیار مدیران پروژه قرار گیرد تا تصمیمات انتخاب پیمانکار فرعی را با قابلیت اطمینان بیشتری اتخاذ نمایند.

کلیدواژه ها:

انتخاب پیمانکاران ، نظریه مجموعه های فازی ، تصمیم گیری چندمعیاره ، سیستم استنتاج فازی ، مدیریت پروژه ساخت و ساز