نقش میانجی ادراک محیطی در شهرهای میانی ایران (مطالعه موردی: ساوه)

در سالهای اخیر توجه به کیفیت فضاهای عمومی به عنوان یکی از عوامل موثر بر ارتقاء کیفیت زندگی شهری افزایش یافته است، با این حال سازوکارهای ادراکی موثر بر این رابطه کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. از این رو هدف اصلی پژوهش حاضر تبیین نقش میانجی ادراک محیطی در ارتباط میان کیفیت فضاهای عمومی و رضایت از زندگی شهری در شهر ساوه است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث ماهیت تبیینی بوده و با رویکرد کمی انجام شده است. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه و بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت در میان ۳۸۴ نفر از شهروندان ۱۸ سال و بالاتر شهر ساوه گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار SmartPLS انجام گرفت. نتایج نشان داد که کیفیت فضاهای عمومی تاثیر مثبت و معناداری بر ادراک محیطی دارد به گونه ای که ضریب مسیر این رابطه برابر ۰.۷۲۱ و مقدار تی برابر ۱۸.۴۰ است. همچنین ادراک محیطی تاثیر معناداری بر رضایت از زندگی شهری دارد و ضریب مسیر آن برابر ۰.۵۶۳ و مقدار تی برابر ۱۰.۹۲ گزارش شد. اثر مستقیم کیفیت فضاهای عمومی بر رضایت از زندگی شهری نیز معنادار است اما مقدار آن برابر ۰.۱۸۷ و کمتر از اثر غیرمستقیم آن است. نتایج تحلیل میانجیگری نشان داد که اثر غیرمستقیم کیفیت فضاهای عمومی از طریق ادراک محیطی برابر ۰.۴۰۶ بوده که نسبت به اثر مستقیم قوی تر است و بیانگر نقش میانجی قابل توجه ادراک محیطی است. همچنین مقدار ضریب تعیین برای ادراک محیطی برابر ۰.۵۲۰ و برای رضایت از زندگی شهری برابر ۰.۶۱۰ بوده که نشان دهنده قدرت تبیین مناسب مدل است. در مجموع یافته ها اهمیت ابعاد ادراکی در ارتقاء رضایت از زندگی شهری را تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

کیفیت فضاهای عمومی ، ادراک محیطی ، رضایت از زندگی شهری ، شهر ساوه