طراحی اقامتگاه های اجتماع محور برای افراد بی خانمان: تلفیق معماری و تعاملات اجتماعی

براساس یافته های این پژوهش با هدف بررسی نقش معماری در بهبود کیفیت زندگی افراد بی خانمان و تقویت تعاملات اجتماعی آنان بر طراحی اقامتگاه های انسان محور متمرکز است. با تحلیل داده های کیفی حاصل از مصاحبه با افراد بی خانمان در مقالات طراحی شده و مرور ادبیات شش نیاز کلیدی شناسایی شد: ایمنی جسمی (و روانی)، حریم خصوصی، کنترل بر فضای شخصی، حس تعلق، دسترسی به امکانات پایه و تعاملات اجتماعی. یافته ها نشان می دهند که طراحی فعلی اقامتگاه ها غالبا در پاسخ به این نیازها ناکارآمد است. در پاسخ این پژوهش با الهام از چارچوب مقالات مطالعه شده پنج اصل طراحی پیشنهاد می کند: فضاهای مشترک انعطاف پذیر، حفظ همزمان حریم خصوصی و تعاملات، دسترسی پذیری فراگیر، کاهش برچسب زنی اجتماعی از طریق طراحی غیر متمایز و مشارکت ساکنان در فرآیند طراحی. این چارچوب با تلفیق رویکردهای انسان گرایانه و مشارکتی نه تنها سرپناه بلکه بستری برای بازسازی هویت اجتماعی و کرامت انسانی فراهم می کند. یافته های این مطالعه می تواند به عنوان راهنمایی برای معماران و سیاست گذاران در طراحی مسکن های حمایتی کاهش دهنده انزوای اجتماعی به کار رود.

کلیدواژه ها:

معماری اجتماع محور ، بی خانمانی ، تعاملات اجتماعی ، مسکن حمایتی ، کرامت انسانی