مطالعه تطبیقی عناصر زیباشناسانه مشترک معماری زابل و موسیقی زابل

این مقاله در تلاش است تا به کشف سازوکارهای مشترک میان موسیقی سنتی زابل و معماری بومی این منطقه بپردازد. پژوهش با روش کیفی و تحلیل تطبیقی انجام شده و بر پایه مشاهده شنود و رمزگشایی از مولفه هایی چون ریتم، سکوت، تکرار و بافت در نمونه های موسیقایی و فضایی استوار است. یافته ها حاکی از آن اند که موسیقی و معماری زابل هر دو از منطق درونی مشابهی پیروی می کنند که در آن ریتم های غیرخطی، سکوت های معنادار، تقارن های ناپایدار و بازی با فضا/زمان نقش کلیدی دارند. این شباهت ها صرفا تصادفی یا فرمی نیستند بلکه بازتابی از شیوه ی زیستن، تفکر و مقاومت مردم زابل در دل اقلیمی سخت و فرهنگی ریشه دارند. مقاله نشان می دهد که معماری و موسیقی در زابل نه دو زبان مستقل بلکه دو روایت هم ریشه اند از یک جهان بینی خاص که معنا را در بطن محدودیت می جوید و زیبایی را از دل تکرار و وقفه خلق می کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، زابل ، موسیقی سنتی ، زابل ، ریتم ، تکرار ، زیبایی شناسی تطبیقی ، فضای معنادار