استفاده از فن آوری شیمیایی برای حذف صد درصدی نیکل از پساب صنایع آبکاری (مطالعه موردی یک کارخانه، شهر اصفهان)

امروزه یکی از منابع عمده آلوده کننده محیط زیست پساب کارگاه های آبکاری و صنایع فلزی است. پساب صنعت آبکاری حاوی انواع گوناگونی از فلزات سنگین در غلظت های بالا می باشد. یکی از این فلزات سمی نیکل است که تخلیه آن به محیط آبی و خاکی از معضلات محیط زیستی محسوب می شود. از این رو حذف این فلز از فاضلاب ها برای حفظ محیط زیست و سلامت انسان امری ضروری و مهم است. استفاده از تکنولوژی شیمیایی از میان سایر روش های مختلف بازیافت آب و فلزات از فاضلاب این صنایع بسیار مورد توجه است و رشد روز افزون دارد. پژوهش حاضر یک پژوهش از نوع کاربردی و نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و گواه بوده که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردیدند. جامعه آماری در این پژوهش عبارت بودند از ۴ خط واحد آبکاری شرکت آبکاری شهر اصفهان که به دو گروه آزمایش خط ۱ و ۲ آبکاری و گروه کنترل خط ۳ و ۴ (آبکاری می باشد). این تحقیق در بازه زمانی مهر ۱۴۰۳ تا اسفند ۱۴۰۳ انجام شد. نمونه برداری ها در دو مرحله مهر و بهمن ماه از هر حوضچه یک نمونه (نمونه ۸) صورت گرفت. نمونه برداری و آزمایشات پساب توسط آزمایشگاه کیمیا پژوه آزمایشگاه معتمد سازمان محیط زیست اصفهان انجام گرفت. میزان نیکل خط ۳ و ۴ قبل تصفیه ۲۳۰۰-۲۰ میلی گرم در لیتر بوده و میزان نیکل خط ۱ و ۲ بعد تصفیه شیمیایی به ۰/۴۰/۷ رسیده است. میزان استاندارد خروج نیکل در فاضلاب ۲ میلی گرم در لیتر می باشد. با توجه به مطالعه حاضر و تحقیقات گذشته می توان نتیجه گرفت از بین روش های مختلف فرایند شیمیایی که یک روش کاملا بومی است، بهترین راندمان در حذف آلاینده های نیکل، COD، TSS و کدورت از فاضلاب های صنایع آبکاری را دارا بوده و گزینه کاربردی و مقرون به صرفه نسبت به سایر روش های حذف این آلاینده ها از فاضلاب می باشد.

کلیدواژه ها:

نیکل ، تصفیه ، شیمیایی ، پساب آبکاری ، محیط زیست