چالشهای زیست محیطی پرورش ماهی

آبزی پروری در حال حاضر یکی از سریع ترین صنایع تولید مواد غذایی در جهان محسوب می شود. آبزی پروری از نظر تامین منابع غذایی پروتئین برای مصرف انسان به سرعت در حال رشد است و یکی از ایمن ترین روش ها برای کاهش فشار بر ذخایر آبزیان و صید بی رویه می باشد. امروزه برخی از پرورش دهندگان هنگام طراحی و احداث مزارع به منظور افزایش بازدهی تعداد بسیاری از آبزیان را در یک فضای محدود پرورشی قرار می دهند اما این امر منجر به کاهش کیفیت آب مصرفی و پساب خروجی مزارع پرورشی خواهد شد. پساب آبزی پروری حاوی انواع آلاینده های بیولوژیکی و زیست محیطی است که در نهایت موجب بروز تاثیرات منفی بر اکوسیستم های آبی خواهد شد بویژه هنگامی که این پساب ها به عنوان آب ورودی مزارع مجددا مورد استفاده قرار گیرند. برای از بین بردن این آلاینده های خطرناک و برای به حداقل رساندن تاثیرات آنها بر سلامت محیط زیست و انسان استفاده از فناوری های مناسب برای تصفیه فاضلاب مورد نیاز می باشد. به منظور کاهش اثرات زیست محیطی باید موارد زیر را در نظر گرفت: چرخش پساب ها قبل از ورود به اکوسیستم های طبیعی جهت پراکنده کردن پساب ها، بهبود کیفیت مدیریتی مزارع پرورشی، انجام واکسیناسیون های ایمن به جای استفاده از آنتی بیوتیک و آفت کش ها، استفاده از فیلترهای طبیعی به منظور کنترل و کاهش شدت تاثیرات آلودگی پساب ها.

کلیدواژه ها:

صنعت آبزی پروری ، پرورش ماهی ، پساب ، ارزیابی زیست محیطی