ارزیابی رشد در آرتمیا فرانسیسکانای تغذیه شده با پودر اسپیرولینا تحت تنش شوری و مواجهه با نانوذرات دی اکسید تیتانیوم (TiO۲)

تامین رشد سریع، سلامت مطلوب و ارزش تغذیه ای بالا در تولید ماهی از اولویت های اساسی در صنعت آبزی پروری محسوب می شود. آرتمیا به عنوان یک منبع غذایی زنده ارزشمند برای لارو ماهیان به دلیل ویژگی هایی نظیر ارزش تغذیه ای بالا، مقاومت در برابر شرایط محیطی نامطلوب و کاربرد گسترده به عنوان مدل آزمایشگاهی در مطالعات زیست شناسی و سمیت شناسی جایگاه ویژه ای دارد. مطالعه حاضر به بررسی اثر سطوح مختلف پودر اسپیرولینا پلاتنسیس بر عملکرد رشد در آرتمیا تحت تنش شوری و مواجهه با نانوذرات دی اکسید تیتانیوم (TiO۲) می پردازد. به این منظور آرتمیاها تحت شرایط کنترل شده آزمایشگاهی پرورش داده شدند و با ترکیبی از مخمر و پودر جلبک اسپیرولینا در پنج تیمار مختلف (۱۴۰، ۱۶۰ و ۱۸۰ درصد پودر اسپیرولینا و مخمر و ۱۴۰ و ۱۰۰ درصد جلبک دونالیلا بدون مخمر) در مقایسه با تیمار شاهد (۱۰۰ درصد جلبک دونالیلا و مخمر) تغذیه شدند. سپس آرتمیاها در معرض تنش های شوری و نانوذرات TiO۲ قرار گرفتند. نتایج نشان داد که رشد در تیمارهای ۱۴۰، ۱۶۰، ۱۸۰ درصد پودر اسپیرولینا تفاوت معنی داری نسبت به تغذیه با تیمار شاهد داشت (P>۰/۰۵). در بررسی اولین بلوغ در هر تیمار مشخص شد که تیمارهای ۱۶۰، ۱۸۰ درصد پودر اسپیرولینا زودترین زمان بلوغ را داشتند و تیمار ۱۸۰ درصد پودر اسپیرولینا نسبت به استرس های شوری و نانوذرات TiO۲ مقاومت بهتری نسبت به بقیه تیمارها نشان داد. از این رو، پرورش آرتمیا با اسپیرولینا توجیه علمی و اقتصادی دارد.

کلیدواژه ها:

آرتمیا ، پودر اسپیرولینا ، رشد ، استرس ، شوری ، نانوذرات TiO۲