تاثیر شرایط فیزیکوشیمیایی کشت بر روی کیفیت و کمیت کشت جلبک اسپیرولینا (Spirulina platensis)

جلبک اسپیرولینا (Spirulina platensis) به عنوان یکی از ریز جلبکهای ارزشمند به دلیل دارا بودن ترکیبات زیستی غنی نظیر پروتئین، فایکوسیانین و سایر رنگیزه ها در حوزه های سلامت تغذیه و صنایع آرایشی به طور گسترده مورد توجه قرار گرفته است. بر اساس گزارش های موجود شرایط فیزیکوشیمیایی محیط کشت نقش تعیین کننده ای در تنظیم بیوسنتز این مواد زیستی و بهبود کیفیت و کمیت آنها ایفا می کند. هدف از این پژوهش بررسی تعیین دوز بهینه عناصر غذایی در محیط کشت تجربی اسپیرولینا از طریق آزمایش با غلظت های مختلف ۵۰ تا ۱۵۰ درصد استاندارد شامل سولفات پتاسیم، اوره، سوپر فسفات و بیکربنات سدیم جهت افزایش تولید زیست توده و افزایش میزان تولید مواد کلیدی در اسپیرولینا می باشد. نتایج نشان دادند که تغییر در پارامترهای فیزیکوشیمیایی می تواند بر تولید متابولیت های ثانویه و به ویژه فیکوسیانین و کلروفیل و حتی بیومس تاثیر بگذارد به طوری که در تیمار ۷۵ و ۱۵۰ درصد افزایش قابل توجهی در بیومس و میزان رنگیزه ها مشاهده گردید اما زمانی که محاسبات اقتصادی و ارزش محیط کشت مورد استفاده به میان آورده شود بهترین نتیجه می تواند تیمار ۷۵ درصد در نظر گرفته شود که هم میزان محصول بهتری را ارائه می دهد هم هزینه تولید آن کمتر است و هم آلودگی زیست محیطی کمتری ناشی از استفاده از کودهای شیمیایی رخ می دهد. از دیدگاه تجربی این یافته ها نشان می دهد که بهینه سازی دقیق شرایط کشت می تواند رویکردی کارآمد برای ارتقاء تولید رنگیزه های طبیعی و بهره برداری صنعتی از اسپیرولینا فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

اسپیرولینا ، فیزیکوشیمیایی ، بهینه سازی ، رنگیزه های زیستی