استفاده از فناوری نوین در ریزپوشانی متابولیتهای پروبیوتیکی و پست بیوتیکی

کولیت اولسراتیو (UC) یکی از اشکال مهم بیماری های التهابی روده (IBD) است که با التهاب مزمن، زخم های مخاطی و اختلال در عملکرد سد رودهای همراه می باشد. درمان های رایج غالبا با عوارض جانبی قابل توجهی همراه هستند و نیاز مبرمی به توسعه راهکارهای درمانی ایمن و موثر وجود دارد. در سال های اخیر استفاده از پروبیوتیک ها و پست بیوتیک ها به عنوان گزینه های درمانی مکمل و جایگزین مورد توجه قرار گرفته است. با این حال پایداری کم و زیست دسترسی محدود این ترکیبات در دستگاه گوارش چالشی عمده در مسیر بهره برداری بالینی از آنها محسوب می شود. فناوری ریزپوشانی به ویژه با استفاده از بیوپلیمرهای طبیعی مانند آلژینات راهکاری امیدوار کننده برای محافظت از این ترکیبات حساس و رهایش کنترل شده آنها در ناحیه هدف (کولون) ارائه می دهد. این مقاله مروری به بررسی آخرین یافته های پژوهشی در مورد بهینه سازی، تولید ریزپوشانی و ارزیابی عملکرد متابولیت های زیست فعال باکتری های پروبیوتیک به ویژه در ماتریکس آلژینات و نیز تحلیل مقایسه ای اثرات پروبیوتیک و پست بیوتیک در مدل های آزمایشگاهی کولیت اولسراتیو می پردازد. شواهد نشان می دهند که ریزپوشانی پایداری و کارایی این ترکیبات را به طور معناداری افزایش می دهد. همچنین اگرچه هر دو فرمولاسیون پروبیوتیک و پست بیوتیک اثرات ضدالتهابی و ترمیمی قابل توجهی دارند اما در برخی مطالعات پست بیوتیک های ریزپوشانی شده به ویژه در مهار مسیرهای سیگنالینگ التهابی کلیدی مانند TLR۴/NF-κB و تعدیل میکروبیوتای روده عملکرد برتری از خود نشان داده اند. این مرور، گامی در جهت تبیین پتانسیل بالینی این سیستم های نوین رهایش هدفمند است.

کلیدواژه ها:

فناوری نوین ، ریزپوشانی ، پروبیوتیک ، پست بیوتیک ، بیماری التهابی روده