استفاده از سامانه های فتوولتائیک در ایستگاه های پمپاژ آب: مرور ادبیات موجود

با افزایش تقاضای جهانی برای آب و انرژی و الزامات کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، بهره گیری از انرژی خورشیدی به منظور تامین توان مورد نیاز زیرساخت های پمپاژ آب به عنوان یک راه حل پایدار و کارآمد در کانون توجه پژوهش های نوین قرار گرفته است. این مقاله با هدف بررسی جامع از وضعیت فعلی فناوری به مرور پژوهش های انجام شده در زمینه طراحی، شبیه سازی و ارزیابی عملکرد سامانه های فتوولتائیک در ایستگاه های پمپاژ آب می پردازد. در این راستا، ابتدا ضرورت های کلان محیط زیستی، اقتصادی و امنیت انرژی که استفاده از این سامانه ها را توجیه می کنند، بررسی شده و سپس پیشینه پژوهش های مرتبط مرور شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که با وجود چالش های ذاتی سامانه های فتوولتائیک نظیر وابستگی به تابش خورشید، محدودیت ساعات کاری و نیاز به سرمایه گذاری اولیه نسبتا بالا، در مقایسه با برق شبکه، پتانسیل این فناوری در تامین انرژی مورد نیاز سامانه های پمپاژ آب و ضرورت تنوع بخشی به منابع انرژی، موجب اقبال روزافزون به آن شده است. همچنین راهکارهایی نظیر استفاده از سامانه های هیبریدی می تواند کارایی و قابلیت اطمینان این سامانه ها را افزایش دهد. با توجه به ناترازی فزاینده انرژی در مقیاس جهانی و به ویژه در ایران، استفاده از این سامانه ها به عنوان یک راهکار پدافندی و مکمل مورد توجه قرار گرفته و می تواند نقش مهمی در دوره اوج مصرف و تضمین تامین آب در بخش های شرب، کشاورزی و صنعت ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

انرژی خورشیدی ، پمپاژ آب ، فتوولتائیک ، ایستگاه پمپاژ