از شهر خاکستری تا شهر سبز: مدل ترکیبی توسعه پاک بر پایه مهندسی آب و اکولوژی شهری

با گسترش شهرنشینی و افزایش سطح مناطق سخت ساز، مدیریت رواناب و کاهش آلاینده های شهری به یکی از چالش های اصلی محیط زیست شهری تبدیل شده است. سیستم های سبز شهری شامل بام های سبز، پارک های بارانی و زیرساخت های زهکشی پایدار (SUDS) به عنوان راهکارهایی نوین برای کنترل حجم رواناب و بهبود کیفیت آب های سطحی مطرح شده اند. هدف این پژوهش، شبیه سازی عملکرد این سیستم ها در کاهش رواناب و آلاینده ها با رویکرد اکولوژی شهری و توسعه پاک است. برای این منظور، داده های واقعی از منابع علمی بین المللی و داده های فرضی برای سناریوهای مختلف پوشش سبز و طراحی پارک های بارانی جمع آوری و تحلیل شدند. نتایج نشان می دهد که افزایش سطح پوشش سبز و به کارگیری سیستم های زهکشی پایدار می تواند کاهش قابل توجهی در حجم رواناب و غلظت آلاینده ها از جمله نیترات، فسفات و ذرات معلق ایجاد کند. تحلیل مقایسه ای بین داده های واقعی و شبیه سازی شده نشان می دهد که مدل پیشنهادی قابلیت پیش بینی عملکرد سیستم های سبز در شرایط مختلف شهری را دارد. این یافته ها، اهمیت طراحی اکولوژیک شهرها و توسعه زیرساخت های سبز را در مدیریت پایدار منابع آب شهری و کاهش اثرات زیست محیطی پروژه های عمرانی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رواناب شهری ، زیرساخت سبز ، اکولوژی شهری ، کیفیت آب ، توسعه پایدار