تبیین راهبردهای طراحی مجتمع مسکونی با واحدهای کوچک مقیاس

پژوهش حاضر با هدف تبیین اصول و راهبردهای طراحی مجتمع های مسکونی بلندمرتبه با تاکید بر شاخص های مسکن اقتصادی و کوچک مقیاس در کلان شهر تهران تدوین یافته است. در دهه های اخیر، دگرگونی های عمیق جمعیتی، نوسانات اقتصاد کلان و تحولات بنیادین در سبک زندگی شهری، ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی توسعه مسکن را گریزناپذیر ساخته است. این مطالعه با اتکا به روش توصیفی- تحلیلی و بهره گیری از رویکرد مطالعات موردی تطبیقی، به واکاوی چالش ها و ظرفیت های نهفته در توسعه مسکن کوچک مقیاس می پردازد. در این راستا، ضمن نقد و آسیب شناسی تجربیات مسکن انبوه نظیر پروژه مسکن مهر در ایران و پرویت ایگو در ایالات متحده، ساختارهای موفق جهانی همچون مجتمع کارمل پلیس در نیویورک و شهرک اکباتان در تهران مورد ارزیابی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش مبین آن است که مسکن نباید صرفا به عنوان یک سرپناه حداقلی برای اقشار کم درآمد تلقی شود؛ بلکه با کاربست رویکردهای نوین نظیر هم زیستی (Co-Living)، اعمال هندسه فضایی بهینه، ارتقای کارکردپذیری پلان، توسعه هدفمند فضاهای مشاع و برقراری پیوند ارگانیک با بستر شهری، می تواند به عنوان یک گزینه سکونتی مطلوب و پایدار برای طیف وسیعی از ساختارهای جمعیتی از جمله متخصصان، دانشجویان و خانواده های کم جمعیت ایفای نقش نماید. در نهایت، راهنمای طراحی جامعی مشتمل بر شاخص های کالبدی، آکوستیک، تناسبات فضایی و تاسیساتی جهت پیاده سازی این الگو ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

مسکن اقتصادی ، مسکن کوچک مقیاس ، مجتمع مسکونی بلندمرتبه ، فضای اشتراکی ، پایداری اجتماعی