بررسی معیارهای مردم واری در ورودی ساختمان های سنتی از منظر فرهنگی و اجتماعی

ساختمان های سنتی ایران بازتابی از ارزش های فرهنگی و اجتماعی جوامع محلی هستند که با بهره گیری از اصول مردم واری، فضاهایی متناسب با نیازهای انسانی، تعاملات اجتماعی و شرایط اقلیمی ایجاد کرده اند. در دهه های اخیر، معماری معاصر به تدریج از بسیاری از این اصول فاصله گرفته و در نتیجه، برخی مولفه های هویت فرهنگی، محرمیت و سلسله مراتب فضایی در طراحی فضاهای مسکونی کمرنگ شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی معیارهای مردم واری در ورودی ساختمان های سنتی از منظر فرهنگی و اجتماعی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، اسنادی و بررسی نمونه های موردی است. در این راستا، خانه رسولیان یزد، خانه طباطبایی ها و بروجردی های کاشان و نارنجستان قوام شیراز به عنوان نمونه های شاخص مورد مطالعه قرار گرفتند. داده های پژوهش از طریق بررسی منابع علمی، اسناد و تحلیل ویژگی های کالبدی و فضایی ورودی بناها گردآوری و تحلیل شدند. نتایج نشان می دهد که مولفه هایی نظیر محرمیت، سلسله مراتب فضایی، مقیاس انسانی، هویت فرهنگی، تعاملات اجتماعی و بهره گیری از مصالح بومی از مهم ترین معیارهای مردم واری در ورودی ساختمان های سنتی ایران هستند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که توجه به این معیارها می تواند در طراحی معماری معاصر به تقویت حس تعلق، ارتقای کیفیت تعاملات اجتماعی و حفظ هویت فرهنگی کمک کند. از این رو، بهره گیری از اصول مردم واری در طراحی ورودی ساختمان ها می تواند به عنوان راهکاری موثر در جهت ایجاد فضاهای انسان محور و هویت مند مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، معیارهای مردم واری ، فرهنگی و اجتماعی ، هویت فرهنگی ، تعاملات اجتماعی ، معماری سنتی