بایدها و نبایدهای استفاده از هوش مصنوعی در طراحی معماری

معماری یک فرایند ذهنی است و با توجه به زمینه ها و عوامل موثر متعددی ابتدا در ذهن معمار شکل می گیرد و سپس معمار برای آن که بتواند ذهنیت خود را به عینیت تبدیل کند (عینیتی بصری که قابل درک برای دیگران باشد)، نیازمند پیاده کردن ذهنیت خود روی کاغذ به صورت طرح و نقشه است و برای این منظور از ابزارهای متنوعی استفاده می کند. در گذشته ای نه چندان دور، معمار ایده های خود را با کمک ابزار و لوازم التحریر هندسی چون خط کش و گونیا و پرگار و انواع شابلون ها ترسیم فنی می نمود و با کمک اشل، مقیاس های مورد نیاز را در ترسیم مدارک فنی ارائه می کرد. یکی از مهم ترین مسائلی که امروز به عنوان یک دغدغه فکری اساتید رشته معماری شده، استفاده ی گسترده از ابزارهای هوش مصنوعی توسط دانشجویان و مهندسان معمار در طراحی معماری است. بسیاری از دانشجویان و حتی دانش آموختگان و مهندسان معماری تصور می کنند می توان از هوش مصنوعی به جای طراح استفاده کرد، حال آن که هوش مصنوعی (حداقل در حال حاضر) توانایی طراحی ندارد و بلکه یک ابزار است در خدمت پرزانته و ارائه سریع تر و راحت تر نقشه های معماری. این مقاله با استفاده از روش تحقیق توصیفی – تحلیلی به صورت کیفی و با هدف ترغیب و تشویق دانشجویان و مهندسان معماری و ساختمان به استفاده درست و کارآمد از هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار کمک ترسیمی و نه یک طراح تمام عیار پرداخته و جایگاه واقعی آن را به آنان نشان دهد تا با شناخت بایدها و نبایدهای استفاده از هوش مصنوعی به بیراهه نروند. نتیجه این مقاله بر ارائه راهکارهای عملی اتکا دارد.

کلیدواژه ها:

ساختمان سبز ، معماری هوشمند ، آموزش معماری ، BIM