بررسی عملکرد حرارتی مصالح بومی مازندران در کاهش مصرف انرژی ساختمان(چوب، کاهگل و سنگ)

پیشرفت سریع فناوری و افزایش روند شهرنشینی و ساختمان سازی، تعادل بهره برداری انسان از طبیعت را برهم زده است و منجر به تخریب طبیعت به شکلی جبران ناپذیر شده است. در این بین استفاده از مصالح بومی به دلیل سازگاری با شرایط اقلیمی، دسترسی آسان و انرژی نهفته پایین می تواند نقش موثری در کاهش مصرف انرژی ساختمان داشته باشد، مطالعه حاضر با هدف بررسی عملکرد حرارتی مصالح بومی رایج در معماری سنتی مازندران که شامل: چوب، سنگ و کاهگل می شود صورت پذیرفته است. روش تحقیق در این مطالعه به صورت توصیفی- تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای مقالات و مستندات علمی گردآوری شده است. در این مطالعه ویژگی حرارتی و فیزیکی مصالح مورد بررسی قرار گرفته و نقش آنها در کاهش انتقال حرارت، تعدیل نوسانات دمایی و ارتقای آسایش حرارتی بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد چوب به دلیل ضریب انتقال حرارت پایین عملکرد مناسبی در عایق بندی حرارتی دارد، سنگ نیز با برخورداری از جرم بالا موجب ذخیره و همچنین تاخیر در انتقال گرما می شود و در نهایت کاهگل با قابلیت تنظیم رطوبت و ذخیره حرارت در بهبود شرایط حرارتی فضا موثر است. نتایج نمایانگر این مساله است که بهره گیری ترکیبی و آگاهانه از مصالح بومی می تواند ضمن کاهش مصرف انرژی به حفظ هویت معماری بومی و تحقق اهداف معماری پایدار کمک کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، مصالح بومی: چوب- سنگ- کاهگل ، کاهش مصرف انرژی ساختمان