ارزیابی نقش مولفه های معماری سبز در بهینه سازی و پایدارسازی انرژی معماری داخلی ساختمان های شهر مصدر

با گسترش بحران های زیست محیطی و افزایش روزافزون مصرف انرژی در بخش ساختمان، رویکرد معماری سبز به عنوان یکی از کارآمدترین راهکارها برای دستیابی به توسعه پایدار مطرح شده است. در این میان، معماری داخلی به دلیل ارتباط مستقیم با سلامت، آسایش و بهره وری ساکنان، نقش کلیدی در میزان مصرف انرژی نهایی ساختمان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش مولفه های معماری سبز در بهینه سازی و پایدارسازی مصرف انرژی در معماری داخلی ساختمان های «شهر مصدر» انجام شده است. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی عمیق ۴ نمونه موردی واقعی و ساخته شده در شهر مصدر شامل: دفتر مرکزی ایرنا، انستیتو علم و فناوری مصدر، دفتر مرکزی زیمنس و پروژه نمونه اولیه اکو-ویلا است. یافته های پژوهش نشان می دهند که تلفیق هوشمندانه فناوری های نوین غیرفعال (Passive) نظیر تهویه جابجایی از کف، پنجره های مجهز به شیدهای هوشمند، سقف های بازتابنده نور و استفاده از مصالح با ظرفیت حرارتی بالا در معماری داخلی، توانسته است میزان تقاضای انرژی برای سرمایش و روشنایی مصنوعی را در این ساختمان ها بین ۳۵% تا ۷۵% کاهش دهد. نتایج این تحقیق راهکارهای کاربردی جهت الگوبرداری از این تجربه های موفق برای معماران داخلی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری سبز ، معماری داخلی ، پایدارسازی انرژی ، شهر مصدر ، سیستم های غیرفعال