ارزیابی ریسک حریق ساکنین درمانگاه ها با استفاده از روش FRAME

ایمنی حریق در مراکز درمانی به دلیل حضور افراد آسیب پذیر، پیچیدگی فرآیندهای بهره برداری، وجود تجهیزات الکتریکی و پزشکی، مواد دارویی و شیمیایی و دشواری تخلیه اضطراری، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استفاده از روش های مهندسی ارزیابی ریسک می تواند نقش موثری در شناسایی عوامل موثر بر افزایش خطر و ارتقای سطح حفاظت این ساختمان ها داشته باشد. هدف این مقاله، معرفی و تبیین روش به عنوان یک رویکرد کمی و نظام مند برای ارزیابی ریسک حریق ساکنین مراکز درمانی است. در این مقاله، ساختار مفهومی روش FRAME، مراحل اجرای آن و مولفه های اصلی شامل پتانسیل خطر حریق (P₁)، شرایط ساکنین (A₁)، سطح حفاظت در برابر حریق (D₁) و شاخص نهایی ریسک افراد (R₁) تشریح شده است. همچنین، نحوه تعیین ضرایب موثر، فرآیند جمع آوری داده ها، تقسیم بندی ساختمان به کامپارتمنت های حریق و روش تفسیر نتایج مورد بررسی قرار گرفته است. برخلاف روش های سنتی که اغلب بر شناسایی نواقص یا ارزیابی کیفی خطر تمرکز دارند، FRAME با تلفیق عوامل فیزیکی، انسانی و مدیریتی، امکان تحلیل جامع تری از ریسک حریق را فراهم می کند. نتایج بررسی مبانی و ساختار روش نشان می دهد که FRAME می تواند به عنوان یک ابزار تصمیم یار برای مهندسان ایمنی، مدیران مراکز درمانی و کارشناسان HSE در شناسایی نقاط ضعف، اولویت بندی اقدامات اصلاحی و برنامه ریزی ارتقای ایمنی حریق مورد استفاده قرار گیرد. این روش به دلیل توجه هم زمان به ویژگی های ساختمان، شرایط ساکنین و سطح حفاظت، قابلیت کاربرد مناسبی در مراکز درمانی با جمعیت های آسیب پذیر دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ریسک حریق ، FRAME ، ساکنین ساختمان ، مراکز درمانی ، ایمنی حریق ، P₁ ، A₁ ، D₁ ، R₁