پدافند غیرعامل شهری کوانتومی: مدیریت بحران جنگ و تاب آوری زیرساختی

وابستگی روزافزون کلان شهرها به شبکه های به هم پیوسته دیجیتال و زیرساخت های حیاتی، آسیب پذیری سکونتگاه های شهری را در برابر جنگ های ترکیبی و حملات سایبری نوین به شدت افزایش داده است. با ظهور فناوری های کوانتومی در آینده نزدیک، تهدیدات امنیتی و محاسباتی علیه سیستم های رمزنگاری کلاسیک و شبکه های توزیع خدمات شهری ابعاد پیچیده ای به خود خواهد گرفت. هدف اصلی این پژوهش، تبیین راهبردهای پدافند غیرعامل شهری در عصر کوانتوم و ارائه چارچوبی مدیریتی جهت ارتقای تاب آوری زیرساختی و تداوم خدمات حیاتی در مواجهه با تهدیدات چندلایه ای است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی، توصیفی-تحلیلی با رویکرد آینده پژوهی و مطالعه تطبیقی است که در آن، استراتژی های کلان کشورهای پیشرو آمریکا، چین و سنگاپور در مواجهه با چالش های کوانتومی به صورت ساختاریافته تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که رویکرد نوین پدافند شهری باید از واکنش های متمایل به اقدامات پیش بینانه، پیشگیرانه و هوشمند حرکت کند. در همین راستا، یک الگوی عملکردی چرخه مدیریت بحران در سه فاز «پیش، حین و پس از بحران» ارائه شده است که ابزارهایی نظیر دوقلوهای دیجیتال، ارتباطات مش و پردازش لبه ای را برای حفظ کارکرد زیرساخت های انرژی، آب، حمل ونقل و مخابرات یکپارچه می سازد. در نهایت، الزامات سیاست گذاری متناسب با موقعیت ژئوپلیتیک کلان شهرهای ایران جهت بهره مندی از این الگو و زیرساخت های مقاوم پیشنهاد گردیده است.

کلیدواژه ها:

پدافند غیرعامل کوانتومی ، مدیریت بحران جنگ ، تاب آوری زیرساخت شهری ، تداوم خدمات ، رمزنگاری پساکوانتومی