ژئوپلمیر در بهسازی خاک های رس

خاک رس به دلیل داشتن مقاومت مکانیکی پایین، نیازمند تقویت در پروژه های عمرانی می باشد. ژئوپلیمرها، به عنوان جایگزین های پایدار سیمان پرتلند، عملکرد قابل توجهی در تثبیت خاک های رسی می دهند. آزمایش های مقاومت فشاری تک محوری (مقاومت فشاری بدون محصورشدگی) و سه محوری نشان دادند که افزودن ژئوپلیمر موجب افزایش سختی، تنش تسلیم و پارامترهای مقاومت برشی می شود و رفتار خاک را از شکل پذیر به شکننده تغییر می دهد. استفاده از خاکستر بادی (پسماند حاصل از احتراق زغال سنگ) و فعال کننده های قلیایی منجر به تشکیل ژل H-S-A-N (ژل سدیم-آلومینو-سیلیکاتی هیدراته) شده است که با کاهش تخلخل، ساختار خاک را متراکم تر و مقاوم تر می کند. ترکیب RDW (ضایعات سرامیکی) و GFG (سرباره دانه ای کوره بلند) نیز موجب افزایش چشمگیر CBR (ضریب باربری کالیفرنیا) و UCS (مقاومت فشاری بدون محصورشدگی) در خاک های با پلاستیسیته بالا شده و پیوندهای سیمانی موثری در ماتریس خاک به وجود آورده است. ژئوپلیمرهای تولیدشده با پودر شیشه بازیافتی (ماده سیلیسی حاصل از خردایش شیشه های ضایعاتی)، علاوه بر کاهش هزینه ها، خواص ژئوتکنیکی خاک را بهبود داده اند و در شرایط چرخه ذوب و یخ زدگی دوام بیشتری نسبت به سیمان پرتلند دارند. ترکیب اندازه ذرات شیشه نیز نقش مهمی در بهینه سازی عملکرد ژئوپلیمرهای پایه رس ایفا کرده است.

کلیدواژه ها:

ژئوپلیمر ، بهسازی خاک رس ، تثبیت خاک ، خاک دانه ریز ، مکانیک خاک