ارزیابی تاثیر راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و تقویت توجه بر توجه پایدار در یادگیری واژگان در میان دانش آموزان دوره ی متوسطه

پژوهش حاضر با هدف تبیین و شناسایی رابطه بین ارزیابی معلمان از رفتارهای قابل مشاهده دانش آموزان در حوزه توجه پایدار و میزان یادگیری واژگان و همچنین بررسی تاثیر آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر خودپنداره تحصیلی و موفقیت تحصیلی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود که با استفاده از گروه های دست نخورده آموزشی اجرا شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول پایه دهم در یکی از مدارس دولتی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از میان جامعه مذکور ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور مساوی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. در مرحله پیش آزمون پرسشنامه استاندارد خودپنداره تحصیلی برای هر دو گروه اجرا شد و نمرات کارنامه نیمسال اول به عنوان شاخص موفقیت تحصیلی در نظر گرفته شد. گروه آزمایش طی ۱۶ جلسه آموزشی در مدت ۸ هفته، هفته ای دو جلسه و هر جلسه ۷۵ دقیقه آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی را دریافت کرد در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله آموزشی دریافت نکرد. پس از پایان دوره آموزشی پرسشنامه خودپنداره تحصیلی مجددا برای هر دو گروه اجرا شد و نمرات کارنامه نیمسال دوم به عنوان شاخص موفقیت تحصیلی مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی تاثیر معناداری بر بهبود خودپنداره تحصیلی و ارتقای موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، توجه پایدار ، یادگیری واژگان ، خودپنداره تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی