تاثیر الگوپذیری، تربیت اخلاقی، محیط مدرسه و رفتارهای مطلوب دانش آموزی

رفتارهای مطلوب دانش آموزی یکی از مهم ترین شاخص های رشد همه جانبه و کیفیت تربیت در مدرسه به شمار می آید. دانش آموزانی که به مسئولیت پذیری، احترام، همکاری، صداقت، رعایت قوانین و همدلی پایبند هستند، نه تنها از عملکرد تحصیلی مناسب تری برخوردار می شوند، بلکه روابط اجتماعی سالم تری نیز برقرار می کنند. شکل گیری چنین رفتارهایی تحت تاثیر عوامل گوناگونی قرار دارد که در میان آن ها الگوپذیری، تربیت اخلاقی و محیط مدرسه نقش اساسی دارند. هدف مقاله حاضر، تحلیل نقش این سه مولفه در شکل گیری و تقویت رفتارهای مطلوب دانش آموزی است. در این مقاله، الگوپذیری به عنوان فرایند یادگیری رفتار از طریق مشاهده و تقلید، تربیت اخلاقی به عنوان فرایند رشد ارزش ها و قضاوت اخلاقی، و محیط مدرسه به عنوان بستر اجتماعی و تربیتی یادگیری بررسی شده است. تحلیل ها نشان می دهد که رفتار دانش آموزان تنها با آموزش مستقیم قوانین و ارزش ها شکل نمی گیرد، بلکه به هماهنگی میان گفتار و کردار بزرگسالان، فرصت های واقعی برای تمرین رفتار اخلاقی، کیفیت روابط مدرسه، عدالت در برخورد، مشارکت دانش آموزان و احساس امنیت روانی آنان وابسته است. در نتیجه، برای پرورش رفتارهای مطلوب، مدرسه باید از رویکرد صرفا انضباطی فاصله بگیرد و به محیطی الگوساز، اخلاق محور، مشارکت گرا و حمایت کننده تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

الگوپذیری ، تربیت اخلاقی ، محیط مدرسه ، رفتارهای مطلوب دانش آموزی ، تربیت اجتماعی ، رشد اخلاقی