معناشناسی حقوقی گستره مفهومی «میراث مشترک بشریت» در اسناد بین المللی و دلالت های حقوق فرهنگی آن

میراث مشترک بشریت، به عنوان مفهومی در جهت حمایت از حقوق بشر و ارزش های والای انسانی مطرح شده است و در ادبیات حقوق بشر، در درون حقوق همبستگی یا حقوق جمعی بحث می شود. این مفهوم در اسناد بین المللی مختلف، شامل کنوانسیون ها و اعلامیه ها؛ از جمله، اسناد مربوط به حقوق دریاها، فضای ماورای جو، حقوق بین الملل محیط زیست، تنوع فرهنگی، ژنوم انسانی و نظایر آن مورداشاره و تعریف قرار گرفته است. علی رغم استقرار این اصل در اسناد بین المللی همچنان ابهامات و اختلافات عمیقی پیرامون مفهوم، محتوا، حدود و کاربست عملی آن وجود دارد. در این مقاله تلاش شده است تا با بررسی متون و اسناد حقوقی بین المللی که شامل اشاراتی به مفهوم میراث مشترک بشریت داشته اند، به تبیین قلمرو مفهومی موردنظر پرداخته و عناصر میراث مشترک بشریت را در حوزه های مختلف حقوق بررسی نماید. پرسش اساسی این مقاله این است که مفهوم «میراث مشترک بشریت» در متون و اسناد حقوقی بین المللی با چه گستره مفهومی و مصداقی مطرح و توسعه یافته است؟ فرض اساسی این مقاله بر این مبنا استوار است که در متون و اسناد و حوزه های مختلف حقوق بین المللی قلمرو و برداشت مفهومی تقریبا یکسانی از مفهوم میراث مشترک بشریت ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

میراث مشترک بشریت ، معناشناسی حقوقی ، تنوع فرهنگی ، اسناد بین المللی ، حقوق فرهنگی