فلسفه و مفهوم شکست در راویت داوری: فلسفه شکست یا شکست فلسفی

رضا داوری با نگاهی خاص، مفهوم «شکست» را در بستر تاریخی، فلسفی و وجودی اندیشه ایرانی بررسی می کند. این مقاله با رویکرد نظریه انتقادی اجتماعی، به تحلیل انتقادی این مفهوم در دستگاه فکری داوری می پردازد و نسبت آن را با مفاهیمی چون «عصر فروبستگی»، «فیلسوف بازنده» و «نامه خوانده نشدن آثار» واکاوی می کند. ابتدا زمینه تاریخی معاصر ایران، از جمله بحران هویت، گسست سنت و مواجهه با غرب، به منزله بستر شکل گیری احساس شکست تحلیل می شود. سپس خوانش داوری از شکست به مثابه تجربه ای چندلایه در ساحت فرهنگی، تاریخی و وجودی جامعه ایرانی، تفسیر می گردد. در ادامه، نمودهای بارز این شکست مانند فقدان تفکر تاریخی، غلبه عادت، موقعیت حاشیه ای روشنفکری و بی اعتنایی به آثار اندیشگی، بررسی می شود. مقاله همچنین پیامدهای این وضعیت را برای فلسفه و هویت ایرانی تحلیل کرده و راهکارهای داوری مانند تاسیس سنتی نو و بازاندیشی نسبت با غرب را بازمی نماید. از نظر داوری، «شکست» نه فقط تجربه ای تلخ، بلکه افقی برای تامل تازه فلسفی است. پرسش محوری مقاله نسبت «فلسفه شکست» با «شکست فلسفه» است و نشان می دهد که مواجهه مسئولانه با شکست، زمینه ساز زایش اندیشه است.

کلیدواژه ها:

عصر فروبستگی" ، بحران هویت" ، سنت و مدرنیته" ، فلسفه شکست" ، " ، شکست فلسفی"