تعهد کشورها بر حق دسترسی به اطلاعات در عصر آنتروپوسن: پیشگیری از سبزشویی
محل انتشار: دوفصلنامه مدیریت سبز و توسعه، دوره: 5، شماره: 1
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 22
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_GMD-5-1_015
تاریخ نمایه سازی: 14 مرداد 1405
چکیده مقاله:
انتشار اطلاعات اقلیمی و محیط زیستی به یکی از ارکان حکمرانی پایدار تبدیل شده است. در این میان، «سبزشویی» به عنوان رویکردی ارتباطی و گاه فریبکارانه که در آن دولت ها یا شرکت ها تصویری اغراق آمیز یا نادرست از عملکرد زیست محیطی خود ارائه می دهند، به چالشی جدی برای سیاست گذاری اقلیمی، اعتماد عمومی و حمایت از حقوق مصرف کنندگان بدل شده است. گسترش این پدیده اعتبار ادعاهای پایداری را تضعیف کرده و تصمیم گیری آگاهانه شهروندان و مصرف کنندگان را مختل می کند. از این رو، دسترسی آزاد و نظام مند به اطلاعات زیست محیطی به عنوان یکی از پیش شرط های حکمرانی شفاف و پاسخگو، نقشی اساسی در افشای ادعاهای نادرست و تقویت نظارت اجتماعی دارد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش دسترسی آزاد به اطلاعات زیست محیطی در مهار سبزشویی، بررسی میزان تعهد دولت ها و شرکت ها به شفافیت داده های اقلیمی و ارزیابی ابزارهای حقوقی و نظارتی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی و با بررسی اسناد و مقررات بین المللی، استانداردهای محیط زیستی و اصول حقوق مصرف کنندگان، رابطه میان شفافیت اطلاعاتی، پاسخگویی نهادی و کاهش رفتارهای گمراه کننده زیست محیطی را تحلیل می کند. بنا به تحلیل صورت گرفته، محدودیت در دسترسی عمومی به داده های زیست محیطی می تواند به تشدید نابرابری های اقلیمی و گسترش اطلاعات نادرست در بازارهای سبز منجر شود. در چنین شرایطی، برخی شرکت ها با بهره گیری از خلاهای نظارتی و ضعف سازوکارهای افشای اطلاعات، بدون کاهش واقعی اثرات زیست محیطی، تصویری پایدار از خود ارائه می دهند؛ روندی که علاوه بر گمراهی مصرف کنندگان، رقابت منصفانه را نیز تضعیف می کند. بررسی وضعیت ایران نیز نشان می دهد ضعف زیرساخت های اطلاعاتی، نبود استانداردهای الزام آور گزارش دهی اقلیمی و محدود بودن نظارت مستقل، شفافیت داده های محیط زیستی را با چالش روبه رو کرده و زمینه بروز نوعی سبزشویی نهادی را فراهم ساخته است. مقابله با سبزشویی مستلزم تقویت نظام شفافیت اطلاعاتی، گسترش نظارت عمومی و مشارکت جامعه مدنی است. همچنین ایجاد چارچوب های حقوقی الزام آور برای افشای داده های محیط زیستی و توسعه سامانه های ملی گزارش دهی می تواند به افزایش پاسخگویی نهادی، ارتقای شفافیت و در نهایت تحقق عدالت اقلیمی کمک کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
احمد رضا توحیدی
دانشیار گروه حقوق بین الملل عمومی، دانشگاه قم، قم، ایران
علی مشهدی
دانشیار گروه حقوق بین الملل عمومی، دانشگاه قم، قم، ایران
محمد رضا رشنوادی
دانشجوی دکتری، گروه حقوق بین الملل عمومی، دانشگاه قم، قم، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :