مطالعه پدیدارشناختی مربیگری کسب وکار در کسب وکارهای نوپا

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 16

فایل این مقاله در 31 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JIMDO-9-1_002

تاریخ نمایه سازی: 14 مرداد 1405

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: با رشد سریع و ظهور هزاران کسب وکار نوپا در سال های اخیر، به ویژه در حوزه فناوری اطلاعات، این کسب وکارها با چالش های متعددی در مسیر تثبیت، توسعه و رقابت پذیری روبه رو شده اند. در این میان، مربیگری کسب وکار به عنوان یکی از رویکردهای موثر در ارتقای ظرفیت های مدیریتی، تصمیم گیری و رشد پایدار، اهمیت فزاینده ای یافته است. این مطالعه با رویکرد پدیدارشناختی به واکاوی تجربه های زیسته خبرگان از  مربیگری کسب وکار در کسب وکارهای نوپا می پردازد. روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و بر مبنای استراتژی پدیدارشناسی تفسیری (هرمنوتیکی) به منظور فهم عمیق تجربه زیسته مربیان و شاگردان در زمینه مربی گری کسب وکار در استارت آپ های حوزه فناوری اطلاعات انجام شده است. فلسفه پژوهش در پارادایم تفسیری و با رویکرد استقرایی شکل گرفته است. داده ها با استفاده از مصاحبه های نیمه ساخت یافته و از طریق نمونه گیری هدفمند قضاوتی از ۲۰ مشارکت کننده گردآوری شده اند. تحلیل داده ها بر اساس روش شش مرحله ای پدیدارشناسی تفسیری ون منن انجام گرفته و افق زمانی پژوهش، مقطعی بوده است. یافته ها: تحلیل کیفی داده ها به شناسایی شش بعد اصلی موثر بر اثربخشی مربیگری کسب وکار در استارت آپ های فناورانه منجر شد. این ابعاد شامل: ساختار و فرهنگ سازمانی، فرآیندها و ابزارهای مربیگری، توسعه و رشد فردی و سازمانی، راهبردها و چالش ها، روابط و ارتباطات، و محیط کار هستند. یافته ها نشان دادند که مربیگری موفق در استارت آپ ها مستلزم تلفیق دقیق رویکردهای روان شناختی، مدیریتی، و فرهنگی با نیازهای پویای این کسب وکارها است. این شش بعد در قالب یک چارچوب مفهومی، مسیر طراحی و اجرای موثر برنامه های مربیگری در اکوسیستم نوآوری را روشن می سازند. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که مربیگری کسب وکار نقش مهمی در افزایش خودآگاهی، اعتماد به نفس، تصمیم گیری راهبردی و تسهیل یادگیری در میان بنیان گذاران کسب وکارهای نوپا دارد. همچنین، تجربه مربیگری به عنوان یک فرآیند تعاملی و تحول آفرین درک می شود که فراتر از انتقال دانش، به توانمندسازی ذهنی و توسعه فردی و سازمانی منجر می گردد. این نتایج می تواند راهگشای طراحی برنامه های اثربخش مربیگری برای حمایت هدفمند از اکوسیستم استارتاپی باشد.

نویسندگان

محمد رضایی

دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، پردیس بین المللی کیش، دانشگاه تهران، کیش،ایران

عباس نرگسیان

دانشیار گروه رهبری و سرمایه انسانی،دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، ایران

علی پیران نژاد

دانشیار گروه رهبری و سرمایه انسانی،دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، ایران