طراحی الگوی تربیت دانشجو در محیط یادگیری الکترونیک

زمینه و هدف: تحول فناوری های دیجیتال، آموزش عالی را با دگرگونی های بنیادینی مواجه ساخته و یادگیری الکترونیک را به یکی از شیوه های اصلی آموزش در دانشگاه ها تبدیل کرده است. در این میان، تربیت موثر دانشجو در چنین محیط هایی مستلزم طراحی الگویی جامع، بومی و مبتنی بر نیازهای یادگیرندگان و ویژگی های محیط دیجیتال است. با این حال، بسیاری از رویکردهای موجود، فاقد انسجام نظری یا اعتبار تجربی لازم هستند و پاسخگوی چالش های تربیتی در فضای یادگیری الکترونیک نیستند. در این پژوهش به طراحی الگویی مفهومی برای تربیت دانشجو در محیط یادگیری الکترونیک پرداخته می شود. روش شناسی: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها، کیفی است و در آن از راهبرد داده بنیاد استفاده شده است. جامعه آماری این مطالعه را اساتید آموزش الکترونیک (دانشگاه های پیام نور تهران) تشکیل می دهند که پس از رسیدن به اشباع نظری، تعداد آن ها به ۱۵ نفر محدود شد. انتخاب نمونه ها به صورت هدفمند صورت گرفت. روش گردآوری داده ها به صورت میدانی و کتابخانه ای بوده و برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد. در تحلیل داده ها نیز از فرایند سه مرحله ای کدگذاری استفاده شده است.یافته ها: بر اساس تحلیل داده های پژوهش، عوامل علی در سه مقوله فرعی شامل الزامات آموزشی، نهادی و فناوری، پدیده محوری در سه مقوله فرعی شامل دانش، مهارت و نگرش، عوامل زمینه ای شامل ویژگی های فردی و بسترهای نهادی در دانشگاه پیام نور، عوامل مداخله گر شامل شایستگی های استاد و مقررات آموزشی و راهبردها شامل توسعه شایستگی های فردی دانشجو در آموزش از راه دور، ارتقای زیرساخت های و توسعه سیستم های فناوری در محیط یادگیری الکترونیکی و ارتقای شایستگی های استاد در آموزش از راه دور و پیامدها شامل پیامدهای آموزشی و سازمانی تقسیم بندی شدند.نتیجه گیری: اجرای این الگو می تواند به پیامدهای مثبت در دانشگاه های آموزش از راه دور منجر شود. الگوی ارائه شده، چارچوبی جامع برای بهبود سیاست گذاری، طراحی برنامه های آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری الکترونیکی در دانشگاه پیام نور و سایر موسسات مشابه فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

الگو ، تربیت دانشجو ، الگوی تربیت دانشجو ، یادگیری الکترونیک