بررسی نقش یادگیری زبان دوم در ارتقاء توانمندی های دانشجویان در رهبری پژوهش های علمی(بازخوانی الزامات مرجعیت علمی در گام دوم انقلاب)

تحقق مرجعیت علمی در گام دوم انقلاب، بازاندیشی در عوامل موثر بر توسعه رهبری پژوهشی دانشجویان را ضروری ساخته است. یادگیری زبان دوم، ظرفیتی برای تقویت توانمندی های شناختی، گفتمانی و بین المللی جهت ایفای نقش دانشجو در رهبری پژوهش های علمی است. تحلیل نظام مند ۲۸ مطالعه (۲۰۰۰-۲۰۲۵) نشان می دهد یادگیری زبان از طریق پنج بعد (بازپیکربندی شناختی، توانمندسازی گفتمانی، هویت علمی، مسئولیت اخلاقی و شایستگی بین فرهنگی)، بستری ساختاری برای ارتقای توانایی دانشجویان در رهبری پژوهش های علمی و مشارکت در شبکه های جهانی فراهم می آورد. این نتایج، دلالت های سیاستی مهمی برای نظام آموزش عالی در مسیر توانمندسازی نخبگان دارد. بر اساس یافته ها، مدل مفهومی پژوهش نشان می دهد که یادگیری زبان دوم می تواند به تقویت عاملیت علمی دانشجویان و افزایش مشارکت آنان در تعاملات و شبکه های علمی بین المللی کمک کند. در این چارچوب، زبان دوم نه صرفا یک مهارت ارتباطی، بلکه عنصری موثر در توسعه ظرفیت های شناختی، ارتباطی و شبکه ای دانشجویان در فرآیند رهبری پژوهش های علمی تلقی می شود. توجه به این مولفه در برنامه های آموزش عالی می تواند در تقویت توانمندی های پژوهشی دانشجویان و توسعه تعاملات علمی بین المللی نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

رهبری پژوهشی ، یادگیری زبان دوم ، توانمندی های پژوهشی ، تحصیلات تکمیلی ، گام دوم انقلاب