تاثیر کود پتاسیم سولفات و تراکم علف هرز خار مریم (Silybum marianum L.) بر عملکرد گلرنگ (Carthamus tinctorius L.)

مدیریت عناصر غذایی پرمصرف می­تواند به عنوان یک روش محتمل برای رقابت گیاه با علف هرز و همچنین مدیریت علف های هرز استفاده شود. به همین منظور، جهت بررسی اثر تراکم و مقدار کود پتاسیم بر ویژگی­های عملکردی و اجزای عملکرد گیاه زراعی گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) در شرایط رقابتی با علف­هرز خار مریم (Silybum marianum L.)، آزمایشی در اسفند ماه ۱۴۰۱ در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند انجام شد. عامل های آزمایش شامل سطوح مختلف پتاسیم (صفر، ۳۴، ۶۸ و ۱۳۶ کیلوگرم در هکتار پتاسیم سولفات) و تراکم خارمریم در چهار سطح (صفر، ۴، ۸ و ۱۶ بوته در مترمربع) بودند. صفات اندازه­گیری شده شامل عملکرد دانه، وزن هزار دانه، وزن تک طبق، تعداد دانه در طبق، قطر طبق و تعداد طبق در بوته گارنگ بودند. گیاه گلرنگ در سطوح کاربرد ۶۸ و ۳۴ کیلوگرم پتاسیم سولفات نسبت به شاهد عملکرد بهتری را از خارمریم در همین سطوح ثبت کرد، ولی مصرف مقادیر بالاتر پتاسیم سولفات به نفع خارمریم بود؛ به نحوی که اگرچه در هر دو گیاه گلرنگ و خارمریم بالاترین عملکرد در تیمار ۱۳۶ کیلوگرم کاربرد پتاسیم سولفات حاصل شد، ولی افزایش عملکرد دانه این سطح کود نسبت به شاهد برای گلرنگ و خارمریم به ترتیب ۱۲۴.۲ و ۱۴۱.۴ درصد بود. همچنین نتایج نشان دادند که افزایش تراکم خارمریم تا ۱۶ بوته در مترمربع بر عملکرد و اجزای عملکرد هر دو گیاه تاثیر منفی گذاشت. به طورکلی، گلرنگ در سطوح کمتر کود پتاسیم از توانایی جذب پتاسیم بالاتری نسبت به علف هرز خارمریم برخوردار بود و مصرف مقادیر بیشتر پتاسیم سولفات بیشتر به نفع خارمریم بود، بنابراین تنظیم میزان مصرف کود باید در مدیریت کوددهی در مزارع گلرنگ مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تعداد طبق ، تغذیه گیاهی ، مصرف لوکس ، وزن دانه ، وزن طبق