ارزیابی تاثیر سیاست های باز آفرینی شهری بر تنوع و سازگاری کاربری اراضی شهری در محلات مرکزی شهر تبریز

تنوع و سازگاری کاربری اراضی از مقوله های عمده برای ارتقای توسعه پایدار و کیفیت زندگی در محلات مرکزی شهری محسوب می شوند. بااین وجود، هنوز در مطالعات شهری تاثیرپذیری چند سویه آن ها از سیاست های دگردیسی بافت های ناکارآمد به ویژه طرح های بازآفرینی چندان اولویت نیافته است. در این راستا، پژوهش حاضر به ارزیابی جامع تاثیر سیاست های بازآفرینی شهری بر تنوع و سازگاری کاربری اراضی شهری در محلات مرکزی شهر تبریز در دوره های زمانی پیش و پس از مداخله پرداخته است. داده های به کاررفته عمدتا از نوع ثانویه و عینی بوده که شامل شیپ فایل کاربری اراضی و داده های بلوک آماری می باشد. هم چنین، برای پردازش داده ها نیز از شاخص ضریب آنتروپی، ماتریس سازگاری و ابزارهای آنالیز فضایی نرم افزار GIS استفاده گردیده است. نتایج نشان می دهد که سیاست های بازآفرینی از منظر کاربری ترکیبی زمین، شکوفاترین محله های بخش مرکزی مانند گجیل، قره باغ و بخش هایی از بازار را به مناطق پژمرده و یکنواخت تبدیل کرده که از فقدان تنوع و سرزندگی رنج می برند. در نتیجه، اگرچه اقدامات بازآفرینی شهری در محلات مرکزی شهر تبریز موجب ایجاد سازگاری نسبی شده ولی به متنوع سازی مطلوب فعالیت ها و الگوی توسعه ترکیبی، منتهی نشده است. بنابراین، عملکرد سیاست بازآفرینی شهری برای مدیریت صحیح کاربری اراضی و توسعه یکپارچه محیط مصنوع محلات مرکزی نیاز به تقویت دارد.

کلیدواژه ها:

سیاست بازآفرینی شهری ، کاربری ترکیبی زمین ، ماتریس سازگاری ، محلات مرکزی تبریز