شیوه های تقویت مشارکت پذیری در نظام شهرسازی معاصر در ایران با تاکید بر نظریه-های مشارکتی

با تقویت نگرش مشارکت در دوران جدید و خلق نظریه هایی همچون: برنامه ریزی و شهرسازی مشارکتی توسط اندیشمندانی همچون پتسی هیلی، جین هیلیر، آرنشتاین، هانتینگتون و ...، موضوع حضور مردم در عرصه برنامه ریزی و تهیه طرح های مردم محور بیش ازپیش مورد وفاق قرار گرفت.از آنجایی نظریه های بیان شده در خصوص مشارکت در دوره معاصر بیشتر برگرفته از جوامع غربی و با ویژگی های فرهنگی خاص آنها بوده، محققین در این پژوهش به دنبال تبیین الگویی به منظور مشارکت پذیری شهروندان در نظام شهرسازی ایران با نگاهی به نظریه های معاصر می باشند. روش تحقیق در این نوشتار، از نوع ترکیبی بوده و از ابزارهایی همچون مطالعات اسنادی و کتابخانه ای، مشاهده میدانی، انجام مصاحبه با ۱۸ نفر از خبرگان امر و همچنین اخذ ۴۰۵ پرسشنامه از شهروندان استفاده شده است. نهایتا با بررسی، تدقیق و تحلیل پرسش نامه ها و مصاحبه های انجام شده مشخص شد که یکی از مهم ترین مولفه ها در مشارکت پذیر شدن مردم، تفویض قدرت به آنها در تصمیم سازی و تصمیم گیری (نظر ۱۰۰% مصاحبه شوندگان و ۹۷% پرسش شوندگان) و تقویت نقش خودجوش آنها در امور مربوط به اداره شهر (نظر ۸۸% مصاحبه شوندگان و ۹۲% پرسش شوندگان) می باشد که در این مسیر همراهی مدیران و ارائه مشوق ها می تواند موثر باشد. در بخش پایانی نیز الگوی مشارکت پذیری مردم بر مبنای نظام شهرسازی ایران ارائه شده که در آن ارکان مشارکت به دو بخش تصمیم ساز و تصمیم گیر و توابع آنها تقسیم و عناصر تقویت و تضعیف کننده آنها نیز ارائه شده است. نهایتا با پاسخ به سوالات و بررسی اهداف پژوهش، پیشنهاد های کاربردی و پژوهشی به منظور ادامه سیر این مسیر ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

الگو و رویکرد مشارکتی" ، نظام شهرسازی" ، مشارکت" ، " ، نظریه های مشارکتی"