کاربرد روش های تبشیر و انذار در تربیت دینی از منظر قرآن کریم و سنت

تحقیق حاضر با روش توصیفی–تحلیلی در صدد بررسی جایگاه و کاربرد شیوه های تبشیر و انذار در تربیت دینی از نگاه قرآن مجید و سنت پرداخته است. بشارت و هشدار، به مثابه وسیله های تکمیل کننده در مراحل هدایت بشر، در قرآن مجید و سنت حضرت محمد (ص) کاربرد وسیعی دارد و با استفاده از رویکردهای احساسی و معرفتی مخاطب، تاثیر اساسی در شکل گیری عقاید و رفتارهای اسلامی ایفا می نماید. مقصد اساسی این تحقیق، بیان کاربرد این دو شیوه در تربیت دینی و عرضه سرمشق بومی گردیده جهت بهره گیری اثربخش از آن ها در اوضاع اجتماعی و فرهنگی معاصر می باشد. سوال اصلی تحقیق این است که کاربرد روش های تبشیر و انذار در تربیت دینی از منظر قرآن کریم و سنت چیست؟ روش گردآوری اطلاعات در این تحقیق کتابخانه ای بوده و با تفسیر آیات، احادیث و سنت پیامبر (ص)، ابعاد مختلف کاربرد شیوه های بشارت و هشدار در تربیت دینی جستجو شده است. بررسی نشان داده است که بشارت با سفارش به موهبت، آمرزش، مژده های نیکو و ترسیم آینده امیدبخش به علاقه درونی اشخاص کمک می نماید؛ در حالی که هشدار با انذار نسبت به عواقب معصیت، نافرمانی و بی خبری از فرامین خداوند، نقش اصلاح گرانه دارد. همچنان، شیوه تربیتی حضرت محمد (ص) نشان داده است که استفاده از این دو روش همیشه با فهم اوضاع مخاطب، مراعات اعتدال و بهره گیری تدریجی از اصطلاحات همسو همراه بوده است.

کلیدواژه ها:

کاربرد ، تبشیر و انذار ، تربیت دینی ، دین ، سنت