جامعیت قرآن از منظر نهج البلاغه

جامعیت قرآن کریم از بنیادی ترین مباحث علوم قرآنی و الهیات اسلامی است که ناظر به گستره هدایت گری این کتاب آسمانی در ابعاد گوناگون زندگی انسان می باشد. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی مفهوم جامعیت قرآن از منظر امام علی(ع) در کتاب شریف نهج البلاغه می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که در نگاه امام علی(ع)، قرآن کتابی جامع است منتهی بعضی از شارهین و علمای دین این جامعیت را مطلق دانسته بدین معنا که قرآن برای همه امور کامل بوه و «تبیان کل شی» است اما عده دیگری از شاحان و فرهیختگان علوم دینی جامعیت قرآن را در حوزه هدایت دانسته اند؛ بدین معنا که اصول و قواعد کلی سعادت فردی و اجتماعی بشر را در عرصه های اعتقادی، اخلاقی، حقوقی، سیاسی و تربیتی ارائه کرده و ظرفیت پاسخ گویی به نیازهای متغیر انسان را در پرتو اجتهاد و تدبر فراهم ساخته است. جامعیت قرآن در این دیدگاه، نه به معنای ذکر جزئیات همه علوم تجربی، بلکه به معنای تبیین اصول بنیادین هدایت و زندگی انسانی است.

کلیدواژه ها:

جامعیت قرآن ، نهج البلاغه ، امام علی(ع) ، هدایت