مدل علی سلامت معنوی دانشجویان علوم پزشکی

زمینه و هدف :گرچه سلامت معنوی مدت ها پیش مورد مطالعه قرار گرفته بود، امروزه درک رابطه آن با خودکارآمدی اخلاقی، دلبستگی به خدا و هوش وجودی یک ضرورت محسوب می شود. در این پژوهش، سازه هوش وجودی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین دلبستگی به خدا و خودکارآمدی اخلاقی با سلامت معنوی بررسی شد. روش: پژوهش حاضر برحسب نحوه گردآوری داده ها، از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۲۱۵ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری شد. پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی و روایی آن ها با شاخص های همگرا و واگرا ارزیابی شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری و نرم افزار Smart PLS۳ استفاده شد. یافته ها: خودکارآمدی اخلاقی، دلبستگی به خدا و هوش وجودی اثر مستقیم و معناداری بر سلامت معنوی دارند. همچنین دلبستگی به خدا (نگرانی از جدایی) پیش بینی کننده هوش وجودی بود؛ اما نقش میانجی گری هوش وجودی در رابطه بین دلبستگی به خدا و خودکارآمدی اخلاقی با سلامت معنوی تایید نشد. نتیجه گیری: تقویت خودکارآمدی اخلاقی، هوش وجودی و دلبستگی به خدا می تواند سلامت معنوی دانشجویان را ارتقاء دهد و در برنامه های آموزشی و مداخلات دانشگاهی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Intelligence ، Self Efficacy ، Spirituality ، Spiritual Health ، سلامت معنوی ، کارآمدی ، ه‍وش ، معنویت