بررسی ساختارهای مدیریتی کلان و خرد برای مشارکت فراگیر در بازآفرینی بافت های تاریخی (مبتنی بر تحلیل مضمون)

در اواخر قرن بیستم، برنامه ریزان و متخصصان شهری از تغییر رویکرد بازآفرینی به مشارکت محوری به عنوان راهکاری برای نجات بافت های تاریخی در معرض خطر بهره بردند. این بافت ها، پس از جنگ جهانی دوم و همچنین صنعتی شدن، با کاهش جمعیت و زوال مواجه بودند. برای موفقیت این رویکرد در احیای بافت های تاریخی و بهره مندی از آن به عنوان ابزاری برای کاهش هزینه های مرتبط با منابع مالی- انسانی، اولویت بندی مشارکت فراگیر همه مردم در فرآیندهای مربوطه امری ضروری و اجتناب ناپذیر بود. امروزه، چالش اصلی، دستیابی به مشارکت فراگیر در بازآفرینی است. این پژوهش درصدد دستیابی به ساختار مدیریتی است که می تواند زمینه ساز مشارکت فراگیر در بازآفرینی بافت های تاریخی باشد؛ لذا، جهت دستیابی به هدف مورد نظر، با بهره گیری از روش مرور نظام مند مبتنی بر شیوه پریزما، طی جستجو در پایگاه های علمی داخلی و خارجی، ۹۴ منبع (۶۶ منبع خارجی، ۲۸ منبع داخلی) برای انجام پژوهش انتخاب گردید و با روش تحلیل مضمون بر اساس مدل براون و کلارک، یافته های خود را در دو مضمون سازمان دهنده مدیریت کلان و خرد، در چهار بعد سیاسی-اجتماعی، فرهنگی-اجتماعی، اقتصادی-اجتماعی و برنامه ریزی استخراج نمود. نتایج نشان داد که مشارکت فراگیر به ایجاد اعتماد و حس تعلق در ساکنان وابسته است، که این امر خود به چگونگی و نحوه مدیریت مشارکت بستگی دارد. مدیریت کلان با اقداماتی نظیر تامین مالی، استقرار عدالت و شمول، و ایجاد فرهنگ و چشم انداز مشترک، بستر را برای مدیریت خرد فراهم می کند تا تعارض منافع را رفع، رشد مالی را تقویت، سرمایه اجتماعی را توسعه، مدل های بومی را تدوین و تداوم اهداف را تضمین کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، بافت تاریخی ، مشارکت فراگیر ، ساختار مدیریتی ، تحلیل مضمون