اثر تعاملی اضافه وزن و پای پرونیت بر طیف فرکانس فعالیت عضلات اندام تحتانی مردان طی دویدن

زمینه و هدف: پای پرونیت یکی از ناهنجاری های اندام تحتانی و چاقی جزء معضلات جامعه امروزی محسوب می شوند. این مطالعه به منظور تعیین اثر تعاملی اضافه وزن و پای پرونیت بر طیف فرکانس فعالیت عضلات اندام تحتانی مردان طی دویدن انجام شد. روش بررسی: این مطالعه شبه تجربی روی ۴۰ دانشجوی مرد با دامنه سنی ۳۵-۲۱ سال با تخصیص غیرتصادفی در چهار گروه ۱۰ نفری شامل وزن نرمال با پای نرمال، چاق با پای پرونیت، چاق با پای نرمال و وزن نرمال با پای پرونیت انجام شد. فعالیت عضلات منتخب شامل درشت نی قدامی، دوقلو داخلی، پهن خارجی، پهن داخلی، راست رانی، دوسررانی، نیم وتری و سرینی میانی، طی دویدن با استفاده از الکترومایوگرافی ثبت شد. یافته ها: طیف فرکانس فعالیت الکتریکی عضله دوسررانی در گروه دارای اضافه وزن با پای نرمال در مقایسه با گروه دارای وزن نرمال و پای پرونیت به طور معنی داری کمتر بود (P<۰.۰۵). اثر تعاملی خستگی و گروه به لحاظ آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری: احتمالا افزایش فعالیت عضلانی مشاهده شده در افراد دارای اضافه وزن و پای پرونیت بازتابی از تلاش سیستم عصبی-عضلانی برای مدیریت بارهای بیومکانیکی بوده و تفاوت های فردی در الگوی حرکت، سطح آمادگی و استراتژی های جبرانی می توانند سهم قابل توجهی در تغییرات فعالیت عضلات داشته باشند.

کلیدواژه ها:

Pronation ، Foot ، Running ، Fatigue ، Electromyography ، پرونیت ، پا ، دویدن ، خستگی ، الکترومایوگرافی