اثر خستگی بر مقادیر مکانیکی ایمپالس و مرکز فشار در دانشجویان مرد چاق با پای پرونیت حین حرکت فرود

زمینه و هدف: چاقی یک مشکل عمده سلامتی در سراسر جهان است. به نظر می رسد خستگی می تواند منجر به تغییر معنی دار مولفه های مکانیکی در این افراد در مقایسه با افراد سالم گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر خستگی بر مقادیر مکانیکی ایمپالس و مرکز فشار در افراد چاق با پای پرونیت حین حرکت فرود انجام شد. روش بررسی: این مطالعه شبه تجربی روی ۱۶ دانشجوی مرد دارای نمایه توده بدنی طبیعی (کمتر از ۲۵) با پای سالم و ۱۵ دانشجوی مرد چاق (بیشتر از ۳۰) دارای پای پرونیت در استان اردبیل انجام شد. در طول آزمون مقادیر مکانیکی در هر دو گروه قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی توسط دستگاه صفحه نیروسنج (نرخ نمونه برداری ۱۰۰۰هرتز) طی حرکت فرود ثبت شد. یافته ها: در مقایسه بین گروهی مقادیر مکانیکی ایمپالس در راستای محور قدامی-خلفی در گروه دارای نمایه توده بدنی طبیعی با پای سالم (۱۷.۹±(۳۴.۶۹ در مقایسه با گروه چاق با پای پرونیت (۲.۰۷±۹.۴۱) بیشتر بودند (P<۰.۰۵). در مقایسه درون گروهی دانشجویان چاق دارای پای پرونیت، مقادیر مکانیکی ایمپالس در راستای عمودی، ایمپالس در راستای قدامی-خلفی، ایمپالس در راستای داخلی-خارجی، مرکز فشار در راستای داخلی-خارجی و مرکز فشار در راستای قدامی-خلفی قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی طی حرکت فرود تفاوت آماری معنی داری یافت نگردید. نتیجه گیری: در مولفه های مکانیکی ایمپالس افراد چاق دارای پای پرونیت در مقایسه با افراد دارای نمایه توده بدنی طبیعی با پای سالم طی حرکت فرود کاهش آماری معنی داری وجود داشت؛ با این وجود پروتکل خستگی مقادیر ایمپالس را تغییر نداد.

کلیدواژه ها:

Pronation ، Foot ، Fatigue ، Obesity ، Kinetics ، پرونیت ، پا ، خستگی ، چاقی ، کینتیک