ارزیابی تاثیر عصاره جو دوسر و تیمار آنزیمی ترانس گلوتامیناز میکروبی بر ترکیبات فنولی، خواص حسی و قابلیت زنده مانی باکتری های پروبیوتیک ماست سین بیوتیک
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 76
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_FSCT-23-173_012
تاریخ نمایه سازی: 14 مرداد 1405
چکیده مقاله:
غذاهای عملکردی با فراهم آوردن ترکیبات بیواکتیو (مانند پروبیوتیک ها، پری بیوتیک ها و آنتی اکسیدان ها) عملکردهای فیزیولوژیک مهمی را ارائه می دهند که می توانند در پیشگیری از بیماری های رایج نقش داشته باشند. عصاره جو (OE) حاوی ترکیبات زیست فعال (فیبر بتا-گلوکان، فنول ها و توکوتری نول ها) و پری بیوتیک هایی است که رشد باکتری های مفید روده را تحریک کرده و خواص ضدالتهابی و متابولیک را تقویت می کنند. در هر حال، افزودن آن به ماست ممکن است سبب کاهش کیفیت حسی آن گردد. دراین میان، تیمار آنزیمی با ترانس گلوتامیناز میکروبی (MTg) یکی از راه های پیشنهادی برای بهبود خواص حسی محصول از طریق ارتقای کیفیت بافت و قوام ماست است. بنابراین در این مطالعه، تاثیر تیمار آنزیمی MTg (۰ و ۰۲/۰ درصد) بر برخی ویژگی های ماست سین بیوتیک حاوی غلظت های مختلف OE (۰، ۱۰، ۲۰ و ۳۰ درصد) طی یک دوره نگهداری ۲۱ روزه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد افزودن OE سبب بهبود محتوای فنلی کل (TPC)، شمارش باکتری های پروبیوتیک و امتیاز بافت ماست گردید، درحالی که امتیاز رنگ و طعم نمونه ها را کاهش داد. تیمار TG نیز سبب افزایش محتوای TPC و امتیاز رنگ و بافت محصول و کاهش تعداد باکتری های پروبیوتیک شد. با گذشت زمان نگهداری، هرچند محتوای TPC افزایش یافت، اما تعداد پروبیوتیک ها و امتیاز تمامی ویژگی های حسی ماست کاهش معنی داری یافت. درهرحال، مقدار باکتری های پروبیوتیک پس از ۲۱ روز نگهداری بیش از مقدار استاندارد (log CFU/g ۷) تعیین شد. براساس نتایج این تحقیق، نمونه ماست سین بیوتیک تیمار شده با مقدار ۰۲/۰ درصد آنزیم TG و حاوی ۲۰ درصد عصاره جو به عنوان بهترین نمونه ماست مشخص گردید.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
Parwin Kianara
گروه علوم و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
Hossein Jooyandeh
عضو هیات علمی دانشگاه
Mohammad Noshad
گروه علوم و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
Mohammad Hojjati
گروه علوم وصنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
Mohammad Amin Mehrnia
گروه علوم وصنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :