مطالعه روایت شناختی زمان در عقل سرخ براساس آرای ژرار ژنت

عقل سرخ سهروردی از نظر قالب و ساختار روایی و منظر ارسطویی حاوی عناصری دراماتیک است. ارزش مفهومی و معنایی و حکمت نهفته در اثر، ارزش اجرای نمایشی آن را دوچندان می کند. این رساله سیر و سلوکی را ترسیم می‎ کند که فرد را برای کشف فردیت خویش و شناخت هستی، به‎ سوی حقیقتی رهنمون می کند که روزگاری ظلمت بر آن پرده افکنده بوده ‎است. عناصری چون طرح و ستیز، شخصیت (Character)، گفتگو (Dialogue) و زمان نمایشی در این اثر، با علم به جهان بینی شرقی آن، قابل ‎طرح و ارزیابی است. زمان در روایت از منظر ژنت از مولفه‎ هایی است که از طریق به‎ کارگیری تحلیلی آن می‎ توان چگونگی روایت یک نویسنده و پیشبرد طرح داستانی‎ اش را بررسی کرد. زمانمند بودن عقل سرخ به شکلی چشمگیر تاثیر عمیقی در نوع نگارش آن داشته‎ است. تکنیک‎ های روایت گذشته ‎نگر و آینده‎ نگر در ایجاد تعلیق و پیشبرد داستان و برای انتقال پیام نویسنده نقشی اساسی ایفا می‎ کنند. بسامد مفرد و مکرر و از سوی دیگر وجود شتاب منفی در اثر و نظم حاکم بر آن و تمام مولفه‎ های نظریه ژنت از جمله کانونی‎ سازی نیز در عقل سرخ قابل ‎بررسی‎ است. روش تحقیق کیفی پیش رو از نوع توصیفی‎ تحلیلی است و شیوه تجزیه‎ وتحلیل داده‎ ها در چارچوب مطالعات کتابخانه‎ ای، از نوع استنتاجی و تحلیل محتوا در بستر رویکرد نظری است.

کلیدواژه ها:

عقل سرخ سهروردی ، ‎ ساختار ، ژنت ، روایت ، زمان ، ‎ ظرفیت نمایشی