اثربخشی آموزش فرزندپروری هشیار مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی بر نشانههای نقص توجه - بیشفعالی کودکان و توجه مشروط مادران آنها

اختلال نقص توجه - بیش فعالی با نقص توجه، بیش فعالی، تکانش گری و مشکلات تنظیم هیجان همراه است و عملکرد تحصیلی - اجتماعی کودکان را مختل می کند. مادران این کودکان اغلب توجه مشروط نشان می دهند که مشکلات رفتاری را تشدید می نماید؛ لذا مداخلات باید هم زمان نشانه های کودک و الگوهای فرزندپروری مادر را هدف قرار دهند. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری هشیار مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی بر نشانه های نقص توجه - بیش فعالی کودکان و توجه مشروط مادران آنها در شهرستان خمینی شهر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری آن، شامل کلیه مادران دارای فرزند با اختلال نقص توجه - بیش فعالی ۸ تا ۱۲ ساله شهرستان خمینی شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند که از میان آنها، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی و برابر، در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. آزمودنی های گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برنامه فرزندپروری هشیار مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی را دریافت نمودند؛ اما آزمودنی های گروه کنترل در این برنامه شرکت نداشتند. ابزارهای مورداستفاده شامل پرسش نامه فرم والد اختلال نقص توجه - بیش فعالی کانرز (۱۹۹۹) و توجه مشروط والدین روث و همکاران (۲۰۰۹) بود. داده ها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس با نسخه ۲۶ نرم افزار SPSS تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها نشان داد آموزش فرزندپروری هشیار مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی بر نشانه های نقص توجه - بیش فعالی کودکان و توجه مشروط مادران آنها در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده و تغییرات گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل ازنظر آماری معنادار بودند (۰۵/۰> P)؛ لذا، می توان از برنامه آموزش فرزندپروری هشیار مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی جهت بهبود بخشیدن به نشانه های اختلال نقص توجه - بیش فعالی کودکان و توجه مشروط مادران آنها بهره جست.

کلیدواژه ها:

اختلال نقص توجه - بیش فعالی ، ایماگوتراپی ، فرزندپروری هشیار ، روابط والد - کودک ، توجه مشروط