ظرفیت های دانش بومی در مدیریت مراتع عشایری

دانش بومی هر قوم دانشی است که آنان را قادر به تامین نیازمندی های خود کرده، بدون اینکه منابع را تحلیل برد. بنابراین در توسعه پایدار تمام جوامع کارآمد خواهد بود. در این راستا مقاله حاضر با هدف واکاوی دانش بومی مدیریت مراتع در دو بخش مدیریت چرا و اصلاح و توسعه مراتع در بین عشایری طوایف عشایری منتخب استان های گیلان، اردبیل، بوشهر، چهارمحال وبختیاری، لرستان، خراسان رضوی، مازندران، گلستان، سمنان، همدان و اصفهان که تجربه طولانی مدت در زمینه مرتع داری دارند، صورت پذیرفت. رویکرد تحقیق کیفی، نوع تحقیق اکتشافی، نحوه گردآوری داده میدانی بود. بر اساس موضوع و هدف، استراتژی پژوهش، مردم نگاری بر پایه پارادایم ساخت گرایی اجتماعی( واقعیت ساخته شده توسط جامعه) انتخاب گردید. تئوری پشتیبان، نظریه یادگیری اجتماعی بود که طی آن دانش بومی عشایر سینه به سینه با مشاهده و تقلید تاکنون تداوم داشته است. شیوه های نمونه گیری هدفمند و نظری بودند. حضور معرفان کلیدی نیز در تحقق اهداف موثر واقع گردید. ابزارهای گردآوری داده مصاحبه نیمه ساختارمند و روش مشاهده مشارکتی بودند. گردآوری و تحلیل داده ها بصورت همزمان صورت پذیرفت. مرحله اشباع نظری با ۷۵ نفر مشارکت کننده حاصل گردید و این مرحله زمانی بود که با ادامه مصاحبه، داده جدیدی تولید نگردید. داده ها از روی ضبط صوت بر روی کاغذ پیاده شده و نتایج آیتم به آیتم با اقتباس از شیوه مردم نگاری "پست مدرنیسم" با استفاده از مدل توصیفی ارائه گردید. ن

کلیدواژه ها:

مدیریت مراتع ، عرف ، دانش نوین ، عشایر