بازنمایی هویت ملی در میراث فرهنگی(سده های اول تا پنجم هجری ایران)

این پژوهش با موضوع بازنمایی هویت ملی در میراث فرهنگی ایران در سده های اول تا پنجم هجری، به تحلیل ریشه ها، سازوکارها و استمرار ناسیونالیسم باستان گرا در ایران می پردازد. هدف اصلی، فهم چگونگی شکل گیری و بازتولید هویت ملی ایرانی در بستر فرهنگ، اسطوره ها، زبان و نمادها و بررسی نقش میراث فرهنگی در تثبیت این هویت در برابر «دیگری عرب» است. روش پژوهش مبتنی بر رویکرد گفتمان «میشل فوکو» است که با واکاوی لایه های پنهان تولید دانش، قدرت و هویت در بستر تاریخی، ساختار و استمرار ناسیونالیسم فرهنگی را بررسی می کند. همچنین، نظریه نمادپردازان قومی برای تبیین نقش نمادها، اسطوره ها و آیین ها در شکل گیری و تثبیت این گفتمان به کار گرفته شده است. نتایج نشان می دهد هویت ملی ایرانی نه صرفا محصول تحولات مدرن یا تاثیرات غربی، بلکه حاصل فرایندی دیرینه و پیوسته در متن فرهنگ و تاریخ این سرزمین است. یافته ها بیانگر آن است که شاهنامه فردوسی، منسوجات دوره اسلامی و سایر آثار هنری و فرهنگی، ابزارهایی برای بازآفرینی اسطوره ها و تاریخ کهن و تقویت حافظه جمعی بوده اند. یافته ها بیانگر آن است که ناسیونالیسم باستان گرا در ایران ریشه در سنت تاریخی و حافظه جمعی دارد و ماهیتی فرهنگی، معنوی و تاریخی دارد که با خلاقیت هنری و فرهنگی بازتولید شده است. نتایج پژوهش اهمیت نگاه تاریخی- فرهنگی به ناسیونالیسم ایرانی و نقش کلیدی میراث فرهنگی در شکل دهی و انتقال خودآگاهی ملی را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

ملی گرای باستان گرای ایرانی ، هویت ملی ایران ، میراث فرهنگی ایران ، نمادپردازان قومی ، سده های اول تا پنجم هجری