بهسازی خاکهای آلوده به مواد رادیواکتیو با استفاده از نانورس ها

آلودگی خاک به مواد رادیواکتیو یکی از مهمترین چالش های زیست محیطی و مهندسی قرن حاضر محسوب می شود. رادیونوکلئیدها پس از ورود به خاک می توانند برای سال های طولانی در محیط باقی بمانند و از طریق آب های زیرزمینی و زنجیره غذایی سلامت انسان و اکوسیستم ها را تهدید کنند. در دهه های اخیر، استفاده از فناوری نانو به ویژه نانورس ها به عنوان روشی نوین برای تثبیت و حذف آلاینده های رادیواکتیو مورد توجه قرار گرفته است. نانورس ها به دلیل سطح ویژه بالا، ظرفیت تبادل یونی مناسب، ساختار لایه ای و قابلیت اصلاح سطح توانایی بالایی در جذب و تثبیت رادیونوکلئیدها دارند. هدف این مقاله مروری بررسی نقش نانورس ها در بهسازی خاک های آلوده به مواد رادیواکتیو و تحلیل عملکرد آن ها در کاهش تحرک آلاینده ها است. همچنین مزایا، محدودیت ها و چالش های اجرایی این فناوری در پروژه های مهندسی محیط زیست و ژئوتکنیک بررسی می شود. نتایج مطالعات نشان می دهد که نانورس هایی مانند بنتونیت و مونتموریلونیت عملکرد موثری در جذب سزیم، استرانسیوم و اورانیوم داشته و می توانند به عنوان گزینه ای مناسب در مدیریت خاک های آلوده مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

آلودگی رادیواکتیو ، نانورس ، رادیونوکلئید ، بهسازی خاک ، جذب سطحی ، ژئوتکنیک محیط زیست